edə bilərdin.
- Mənim üçün hər şey gecdir. 16 yaşımdan bu zibilin içindəyəm. elə bilirsən asandır bir çırpıda ayrılmaq. Mən bu gün qərar versəm sabah meyidimi küçədə taparsan. Lap deyək ki, sağ qaldım elə bilirsən hər kəsin barmaqla işarə edəcəyi biri olmaq yaxşıdır. Zorla adamı təzədən bu yola atarlar.
- Bu.. bu bəhanədir.. sadəcə bəhanə..
- Ağlama...Cavad indiyə qədər sənə qızım deyib atalıq edib. Get qədrini bil. Sənə ana lazımdır bu yaşdan sonra?
- Sən.. sən ana deyilsən. Sən....utanıram... sənin doğduğun övlad olduğun üçün utanıram
- Naşülür insan. Mən o vaxt verməsəydim səni buralarda sürünürdüne. Bu da təşəkküründür. Bax özünə. Bir əlin yağda bir əlin bağda..ə istəyirsən daha. Düz deyirlər ki, çoxlu pul adamı qudurdur.
- Bəsdir! Ana dediyin övladına sahib çıxar. Nə olur olsun atmaz. Lap mənim üçün, xeyrim üçün versən belə.. bir dəfə olsun maraqlanmamısan..
- Offff uzatdın.. maraqlandım da. Hər ay pulun gəldikcə başa düşdüm ki, özünü yaxşı aparmısan ki, o evdəsən hələ də .
- Nə?
- Bəs nə bilmişdin. Elə belə kiməsə uşaq götürüb verməyəcəkdim ki. Hər ay ata dediyin o adam mənə pul göndərir.
- Allahım....allahım bu yuxudur sadəcə ...
- Get evinə.. bir daha da buralara gəlmə. Sənin anan yoxdur.
Firuzə xatırladıqca məhv olurdu. Hava limanına çatanda təyyarəyə qədər polislər müşayət etmişdilər. pəncərədən ətrafa baxdı. Budur Türkiyəyə yeni həyat qurmaq üçün qaçıb gəlmişdi, amma indi də burada da qoyub getdiyi bir parçasının arxasından göz yaşı tökür. Hər nə qədər Kənan onu incitsə də istədiyinə nail olmuşdu. Firuzə Türkiyədən qəlbində Kənanla gedirdi. Onu unutmaq, keçmişindən qurtulmaq üçün yenidən nəyəsə başlamağa çarəsiz və gücsüz halda. Tək bildiyi sevdiyi və incindiyi idi. Firuzənin getdiyi artıq 1 ay olmuşdu. Bu bir ayda Kənanın onu düşünmədiyi bir an belə olmamışdı. Getmədi arxası ilə. Səbəb anasına görə deyildi. Səbəb özü idi. Firuzəyə bağlandığını düşünürdü. Atasına sevirəm desə də özündən şübhə edirdi. Firuzənin arxası ilə gedib ona