qoca arvadın xahişini qırma.
Kənan ofuldayaraq mağazada dolaşmağa başaldı. Paltarlara bir bir göz atıb əlini firuzəyi rəngdə paltarın üzərində saxladı. Qaldırıb ona baxdı. Gülümsəyərək paltarı yenidən yerinə qoydu.
- O yaxşıdır?
- Yox.. ayrısını seç. Bu başqa birinə yaraşrdı.
- Kimə?
- Kassada gözləyirəm. nə götürəcəksənsə götür gəl.
Kənan uzaqlaşn kimi Fatma əlini atıb o paltarı götürdü. Arxası uzun öndən qısa firuzəyi don incəliyi və sadəliyi ilə şık görünürdü. Özü üçün bir iki paltar da götürüb kassaya yaxınlaşdı. Paltarları kassir vuranda dona gözü sataşan Kənan Fatmaya göz yetirsə də o özünü görməzəliyə vurub üzünü sağa sola çevirirdi.
- Nə?
- ....
- Nə baxırsan?
- ....
- Paltardıda.. rəfiqəmin qızına yaraşacaq.
- Indidən deyirəm eşidəm biləm. görəm ki, o qızı mənə almaq istəyirsən.
- Nə? Sənə? Allah vurmuşdu səni gül kimi qızı sənə niyə alım.
- Bəs nə oldu çirkin idi. zövqümcə deyildi.
- Çox danışırsan Kənan.. yordun məni
- Kim mən? Ya sən.
- Gəl.. bunları aparmalıyam ona. Hələ görüm razı salacağam.
- Hələ xanım qız naz da edir? Heç gəlməsin. Sən inyə məcbur edirsən.
- Sabah elə deməyəcəksən amma.
- Nə dedin eşitmədim.
- Deyirəm tez gəl... apar məni otele...
Kənan otelə sürüb Fatmanı gözləmyə başladı. Bir saat keçəndə Fatma gözlərini silə silə gəlirdi. Kənan bunu görüncə təəcübləndi
- Nənə? Nə oldu? Niyə ağlamısan? Nəsə deyib? Incidib səni?
- Sakit ol. Heç kim heç nə deməyib. Yaxşıyam..
- Amma ağlayırsan..
- Oğlum, qurban olduğum qorxma, sür gedək. Inan heç kim heç nə deməyib. Gedək. Sabaha çox işimiz var.
Kənan heç nə anlamadan evə sürdü. Fatma xanımı enerjisinə çatmaq mükün deyildi. Elə yorulmuşdu ki, başını yastığa qoyan kimi yuxu tutmuşdu. Səhər açııldığında isə başının üstünü kəsən nənəsini görüncə dik atıldı.
- Neynirsən?
- Qalstuk axtarıram sənə .
- Nə qalstuku. Mən qalstuk taxmıram.
- Bu gün taxacaqsan...
- Niyə..
- Köynəyini ütülədim. Pencəklə şalvarın da hazırdır. Qoymuşam ora. Məncə bu qalstuk