Firuzəyi rəngdə dondan bildi ki, bu rəfiqəsinin qızıdır. Paltar tam əyninə oturmuş incə belini ortaya çıxarmışdı. Qızın boyu balaca idi görünürdü, saçlarını topladığından boynu görünürdü. Üzünü görməsə belə geyimin ona necə yaraşdığını təsəvvür etmək çətin deyildi. Kənan isə bunu vecinə də almadan əlində çanta ilə bara yaxınlşadı. İçki sifariş verib nənəsini kənardan izlədi. Heç həvəsində deyildi ki, kiminləsə tanış olsun. Az əvvəl duyduğu ətir onu artıq başqa yerə, buralardan çox çşox uzaqlara aparmışdı. Içki bitən kimi yeni qədəhlə əvəz olunurdu.
- nə oldu? Yenə başladın?
- Bura gəldim uzaq duram sizdən. Nənəmdə sən də durub gəldiniz bura. Indi neyniyim hara gedim ki, qarışan olmasın
- Mən sabah dönürəm onsuz da. Nənəni də apararam.
- Ay hay, apara bilsən.
- Kiminlə söhbət edir.
- Nə bilim. Rəfiqəsidir, rəfiqəsini qızıdır kimdir bilmirəm.
- Mmm.. nənən elə belə adamlarla dostluq etməz. Məncə sən də tanış ol.
- Ata.. .
- .....
- Tək burax məni.
- Yaxşı... amma çox içmə. Heç olmasa buradakı təqdimatda başını yarmasınlar.
Sinan bəy sözünü deyib getmişdi. Amma görmədi ki, bu sözü ilə Kənanın daha da sarsıtdı. Doğrudan da hər şey o gecə başlamışdı deyə düşündü. Hər nə qədər təfərrüatı ilə xatırlamasa da, o andan belə duyduğu qoxunu unutmamışdı. Məhz bu qoxudan tapmışdı Firuzəni. Bu gecə hər şey ona Firuzəni xatırladırdı. Kənan artıq hissləri qarşısında aciz qaldığı üçün əsəbiləşirdi. Badəni əlində necə sıxdısa əlində parçalanan şüşə qanatmışdı. Yenə də fərqində deyildi. Barmen onun əlini təmizləməyə çalışarkən ayılmışdı xülyasından. Əlini geri çəkib nənəsi tərəfə getdi. Çox da yaxınşalmadan
- mən gedirəm.. Atamla qayıdarsan deyərək nənəsindən uzaqlaşdırdı ki, geri dönən Firuzəyi rəngdə donu geyinmiş qızı görüncə nənəsini çantası əlindən düşdü. Gözlərini sıxıb başını silkələyirdi. Içkinin təsirində olduğunu düşünürdü, amma yox. Qarşısında dayanan Firuzə idi. Xülyası yox.. canlı cismi ilə bir cüt balaca qara gözləri ilə nazik dodaqları ilə bir