r sözlə Kənanın hər gün beynində canlandırdığı siması düz qarşısında dayanmışdı. Onun da təəcüblə baxmasından bəlli idi ki, Kənanı görməyi gözləmirdi. Firuzə Fatma nənəyə baxıb başını buladı.
- Qızım.. izn ver təklikdə danışaq.
- Mənə yalan dediniz..
- Yox..
- Dediniz ki, o burada yoxdur.
- Firuzə...
Kənanın onu adını çəkməsi ilə Firuzə yerində dondu. Üzünü döndərmədən Fatma nənəyə baxırdı. Ağlamamaq üçün özün zorla tuturdu. Nəfəs alıb verməsinin sürətləndiyini görməmək mümkün deyildi.
- firuzə sənsən....mən xəyal görürəm?
- Yox oğlum. Firuzənin özüdür.
- Firuzə
- Yaxın durma mənə. Burada olduğunu bilmirdim. Bilsəm ayaq basmazdım. Fatma xala sizə də təəsüf edirəm. Mən sizin sözünüzə inanmışdım.
- Qızım mən də onun gəldiyin təzə öyrəndim. Bilirsən, deməmiş gəlmişəm. Şübhələnib.
- Izninizlə..
Firuzə sürətlə oradan uzaqlaşanda Kənan arxası ilə donuq şəkildə baxırdı.
- səfeh oğlan nə daynmısan get arxası ilə. Bura qədər mənlik. Bundan sonrası sənlik.
- Nə ?!
- Nə nə... deyirəm get. Qızı ta İrandan bura gətizdirmişəm. Belə arxası ilə baxasan deyə yox. Get sevdiyinə sahib çıx.
- Sağol nənə. Çox sağol...
Kənan Fatmanı necə qucaqladısa Fatma zorla onun qollarından çıxdı.
- dur dəli oğlan boğdun.. sonra təşəkkür edərsən. Get, tez ol... cəld..
Kənan Firuzəni canlı şəkildə qarşısında görüncə anladı ki, ondan nə qədər uzaq dayanmağa çalışsa da ona o qədər yaxın bağlanır. Artıq onu tapmışkən itirmək fikri yox idi. Sürətlə pillələrdən düşüb həyətə çıxdı. ətrafa boylansa da heç kim görünmürdü. Taksilər dayanan yerə gəlib firuzəyi rəngdə donla çıxan xanımı görüb görmədiklərini soruşdu. Hər biri əli ilə məkanın bayırınıgöstərdi. Kənan qaçaraq bayıra çıxdı. Firuzə yol kənarında idi. Qaçmağa çalışır ayaqqabıları mane olurdu. əlinə alıb yenidən qaçmağa çalışanda qolundan tutan əl onu geri çevirdi. Kənanla düz üz –üzə dayanmışdı. Boyu balaca olduğundan başı onun çənəsinə ancaq çatırdı. Nəfəsini üzündə hiss edirdi. Yerində donmuşdu. Keymişdi.
-