Firuzə... inana bilmirəm. buradasan..
- Burax məni..
- Yox..heç vaxt... bir daha ölsəm belə buraxmayacağam..
- Kənan..
- Can Kənan.. Firuzəm....mənim Firuzəm...bir bilsən nə çəkdim sənsizlikdən.
Kənan Firuzəm dediyi anda elə qucaqladı ki. Elə bil illərin həsrətini söndürürdü. Firuzə yerində donmuşdu. Nə bir şey deyə bilir nə də tərpənə bilirdi. Tir tir əsirdi Kənanın qollarında. Kənan onun sakit dayanmasından daha da cəsarətlənib özünə bərk bərk sıxırdı. Sanki qollarını açsa Firuzə uçub gedəcəkmiş. Firuzə gözlərini açıb ani olaraq Kənanı itələməyə başladı.
- Kənan burax... burax..burax dedim!
- Firuzə
- Uzaq dayan. Nə haqla. Kimsən sən bu cür rəfdar edirsən?
- Nə desən də vecimə deyil. Az əvvəl qollarımda olanda hiss edirdin. Ürəyinin döyüntüsünü, istəyini sevgini hiss edirdim.
- Qətiyyən. Özündən xəyal qurma. Sənə nifrətdən başqa heç nə duymuram.
- Yalan deyirsən.
- Yox.
- Hə.. inad edirsən. Amma hazıram. Nə istəsən eləməyə hazıram. Yetərki bağışla. Yetərki sev..
- Heç vaxt. Səndən heç nə istəmirəm. uzaq dayan..
- Heç vaxt! Eşidirsən. Bir daha bunu demə.
- Deyəcəyəm. UZAQ DA-YAN! Başa düşdün!
- Mənə bax. Bu balaca başına bir dəfəlik yaz bunu. Səni bir daha buraxan adam deyil.
- Onsuzda adam deyilsən. Burax.
- Nə desən də vecimə deyil. Hamısı sevgidəndir bilirəm.
- Nə? Ağlın çaşıb sənin. Hamsı nifrətdəndir.
- Yox.. sənə elə gəlir. Bu dəfə hər şeyi korlamağına izn verməyəcəyəm.
- Yox, yox sən doğrudan nə danışdığını bilmirsən. Bəllidir ki. Çox içmisən.
- Mənimlə gəlirsən.
- Yox. Burax qolumu
- Firuzə! Bəsdir.
- əsl sənə bəsdir. Bax... Kənan.. bu iş olmaz. Ola bilməz.
- Niyə? Dəniz kənarında eşitdiklərinə görə hə.. Bax, bilirəm eşşəklik etmişəm. Amma o zamandan sənə aşiq olmuşdum da fərqində deyildim. Istəsəm dünyanı sərərəm ayaqlarını altına, yetərki bağışla. Zaman istəsən onda da razıyam.
- Kənan..
- Yox dinlə.. bax bu qədər müddətdə axtarıb aramadığıma görə deyirsənsə bu sənə görə deyildi. Daha doğrusu sənə görəydi