ə yalan demişəm.
- Amma bu dərəcədə.. halaldır sənə. O inadı bura
gətirmisənsə.
- Atası da bura gəlib.
- Cavad Muhsin?
- Hə. Nəsə işi varmış, toplantıymış, yeməkmiş.
Bilmirəm.. Amma Firuzə dedi ki, tezliklə qayıtmalıdır.
- Niyə? Axı o İrana getmək istəmirdi...
- Atası ilə danışıb hər şeyi yoluna qoyublar. Kim nə
desə də Firuzəni əzdirməyəcək Cavad. Onu öz qızı
qədər sevir. Doğma qızı olsa bu qədər sevməzdi.
- Sən haradan bilirsən.
- Dünən geyimi verəndə gördüm. Tanış olduq.
Inanılmaz alicənab, xeyirxah insandır. Az qala məni
İrana həkimə aparırdı. Güclə çıxdım əlindən. .....
güləmyee yalanım çıxacaqdı ortaya.
- Inana bilmirəm. Bütün bunları elədiyinə inana
bilmirəm.
- Sən hələ nənəni tanımırsan..
- Onda indi də kömək et.
- Nə kimi
- Firuzə....mənə inanmır. Daha doğrusu inamaq
istəyir, amma nəsə mane olur.
- O barədə şübhən olmasın səni sevir. Bildrrməsə də
iki sözündən biri sən idin. Əvvəli sən sonu sən.
Amma çox incinib həyatdan. Baxma, bir var
uşaqlıqdan zərbə alırsan onunla barışıb böyüyüyrsən.
Bir də var inandığın hər şey bir gün içində illər sonra
puç olur. Hər şey yalandan ibarət olur. Qızın qəlbi
onsuzda incinib. Üstünə də sən.
- Hə, mən də öküzlük etdim.
- Özü də necə.. indi neynəmək fikrin var?
- Hələ bilmirəm, amma bu dəfə buraxmaq fikrim
yoxdur.
- Mən neyniyə bilərəm.
- Gedək otelə, oarada bir şey fikirləşərik.
***
- qızım, Firuzə....Firuzə.
- hə.. bağışla ata eşitməmişəm.
- Niyə ağlayırsan?
- Yox.. heç nə yoxdur narahat olma.
- Sən ağlayırsan və mən narahat olmayım?
- Doğrudan heç nə yoxdur. Sadəcə bilirsən bir az
həssasam..
- Canım qızım. Bilirəm bilirəm uşaq vaxtından eləydin.
Cavad Firuzənin yanına əyləşib onun başını çiyninə
qoydu.
- ata..
- ay can.
- Necə risk etdin?
- Nəyə?
- Məni götürməyə...
- Firuzə danışdıq axı bu söhbətə qayıtmayacağıq..
- Yox, bilmək istəyirəm. Hər şeyi, hər bir detalı.
- Firuzə..
- Xahiş edirəm... nə olar. Danış.
- Səni ilk dəfə ananı ziyarətə getdiyim