ə baxıb güldün. O gülüşün hələ də ağlımdadır.
Necə qucağıma hoppanıb nəsə danışmağa
çalışırdınsa gülməyim gəldi. Dilin hələ təzə açılırdı.
Nə danışdığını bilmirdim. Amma elə həyəcan qatırdın
ki, anladım ki, qorxmusan. O vaxtdan emosional uşaq
olmusan. Balaca əllərinlə mənə nəyisə izah edirmiş
kimi gah yuxarı qaldırır gah balacalaşdırırdın. O halını
görməliydin Firuzə.. o qədər şirin idin ki.. səni bir
daha heç kimə vermək istəmirdim. Amma anan var
idi. Apardım.. ananın yanına düşürdüb qayıtmaq
istəyəndə ata deyərək qucağıma qaçdın
yenə.....ata.... heç vaxt eşitməyəcəyim
kəlmə....sənin dilindən çıxdı.. elə içdən, elə səmimi...
anandan səni istədim. O da verdi..
- Bu qədər....bu qədər asan? Axı ana övladını.....
- Ağlama...
- Sənin gücün, dövlətin onu o bataqlıqdan çıxarda
bilməzdi? Yalnış anlama...sadəcə...
- Başa düşürəm səni.. mən ona səni də götürüb
gəlməyini dedim. Evimdə iş verəcəkdim. Səni də mən
böyüdəcəkdim. Həm o qurtulmuş olardı həm sən.
- Və?
- Vəsi istəmədi Firuzə. Bu yolu özü seçmişdi.
Qorxmamağını dedim, onu o adamlardan ala biləcək
gücə sahib olduğumu dedim, amma...faydasız...is­
təmədi.. o vaxtlar çox gənc idi. 18 yaşı olardı ya
olmazdı. Hər ay baş çəkib pul ödəyir sənin yaxşı
olduğunu çatdırırdım. Yenə də təklif edirdim.
Düşünürdüm bəlkə səndən ayrı qaldığı müddətdə
darıxar mənimlə gələr deyə. Amma nafilə...Sən də
unutmuşdun artıq. Uzun müddət işlə bağlı səyahət
etdik səninlə ölkələri.. hər kəs səni artıq mənim qızım
kimi tanıdı. Həyat yoldaşımın isə dünyasını
dəyişdiyini bildilər. Ta ki, sən gerçəyi üzə çıxarana
qədər.
- Bağışla ata.. bağışla..
- Firuzəm.. qızım.. Ağlama... sən heç nə eləməmisən.
Əsl sən bağışla məni..
- Yox... sən.. sən dünyanın ən yaxşı atasısan.. Mnə
sənin başını hər yerdə aşağı edirəm.
- O nə sözdür. Hamının yanında səndəm ağız dolusu
qürurla danışıram qızım. Nə başı aşağı olması. Sənin
atdığın hər addım mənə ancaq qürur verir. Fərəh
verir. Sən heç kimin mənə verə bilməyəcəyini