verdin
Firuzə. Atalıq hisslərini yaştdın. Isətə sənə canımı
verim.
- Ata, elə demə.. mən sənə ömrüm boyu borcluyam.
Sən olmasaydın kim bilir mən indi haralardaydım.
- Heç kim keçmişə görə məsuliyyət daşımır. Sənin
günahın yoxdur. Bunu sən seçməmişdin. Sən yalnız
indi seçirsən Firuzə. Dünyaya gəlişimiz bizim
əlimizdə deyil. Valideyn seçməyimiz də həmçinin.
Heç vaxt heç kimə görə, utanma. O qadın səni
dünyaya gətirib. Bunun üçün mən ona minnətdaram.
Sən olmasaydın boş bir ömür sürərdim. Amma sən
varsan. Sənin uğurların, sənin xeyir işin, sənin
övladların. Bunu düşündükcə mən daha çox yaşamaq
istəyirəm. Hələ indi də mənə həmdəm insan
tapmısan..
- Ata..
- Gözəl balam mənim. Bəsdir ağlaşdıq ata bala. Gəl
gedək
- Hara?
- Üz gözünü sil təmizlə, üst başını dəyiş ata bala
yeməyə gedək.
- Ata, sənə bir şey deməliyəm.
- Nəsə olub?
- Yox. Sadəcə.. şey... bu gecə...bu gecə buradan
ayrıla bilərik, hətta indi.
- Nəsə xoşuna gəlmədi?
- Yox.. hər şey yaxşıdır, amma istəmirəm burada
qalaq. Indi əşyalarımızı yığaq gedək.
- Firuzə, əminsən ki, heç nə olmayıb.
- Hə, ata...xahiş edirəm. Gedək.
- Yaxşı o zaman çantalarımızı hazırla mən çıxış üçün
lazım olanları həll edim.
Firuzə yenidən atasının boynuna sarıldı. Onu bərk
bərk qucaqlayıb gözünün yaşını silirdi.
- səni çox istəyirəm ata...
- mən də səni qızım..
- Amma bax səlmanı məndən çox sevmək yoxdur.
Hələ onun qızını heç..
Cavad bu sözə bərkdən gülməyə başladı.
- yaxşı söz..
Firuzə İrana gedəndən sonra Səlmanı da ora dəvət
etmişdi. Firuzəyə etdiyi yaxşılıqların əvəzi olaraq
ailəni himayəyə götürməyi qərara almışdı. Amma
işlər planlaşdırıldığı kimi getmədi. Cavad bəy,
Səlmanın xanım xatınlığına, evdarlığına, ailəyə
bağımlılığına, Firuzəyə sevgi ilə yanaşmasına heyran
olmuş qadına ayrı duyğular bəsləmişdi. Firuzə ilə
paylaşnda bu fikrini Firuzə çox sevinmişdi. Səlma da
razılıq vermişdi bu işə. Onun da könlü var idi Cavad
bəydə. Öz aralarında ailə içi nişan etmişdilər. Firuzə
oteldən