qalxmaq istədiyində Kənan onun qoxusunu içinə çəkərəık yavaşca qulağına pıçıldadı.
- qorxma.. sənə toxunmayacağam. Nə qədər istəsəm də eləməyəcəyəm. səni tər təmiz, bəyaz gəlinlikdə qollarım arasında görmək istəyirəm.
Kənanın bu sözündən sonra Firuzə ağlamağa başladı.
- Sakit ol.. hər şeyi yoluna qoyacağıq.
- Yox.. olmaz..
- Offf... bəsdir artıq. Olmaz , yox, istəmirəm. başqa söz bilmirsən sən.
- Yox.
- Firuzə!?
- Burax dedim.. çıx otağımdan..
- Hmmm.. bayaq elə demirdin amma.
- Sən məni məcbur edirsən.
- Denən..
- Nəyi?
- Sən də sevirsən. Bilirəm. denən.
- Sənə elə gəlir, qalx üstümdən.
- Daha da irəliyə getməyimi demək istəmirsənsə denən..
- Sən məni çox incitdim.. boş bir şeyin qisasını almaq üçün məndən istifadə etdin. Mənimlə oynadın!
- Çox peşimanam! Həm də it kimi .Bağışla... qəlbini qırdım bilirəm.
- Sən...sən.... eşşəksən.. öküzssən!
- Hə.. eləyəm..
Firuzə əsəbi halda bunları dediyi halda Kənanın məsum baxışlarla bunu təsdiqləməsi Firuzəni gülməyinə səbəb oldu.. Kənan Firuzəni belə görüncə dözməyib onu yenidən öpəcəkdi ki, üzünə dəyən dillədən gözlərini qıydı.
- deyəsən sən ağ elədin axı...
- deyəsən sən də əlini öyrəşdirdin axı... bir ucdan vurub, yaralayırsan...
- incitdi...
- hə...
- ƏCƏB OLDU!
- Ayda yenə başladı.
- Qalx üzərimdən..
- Mənə belə rahatdır.
- Kənan!
- Ay can..
- Canına dərd..
- Dili qurumuş.. kim mən? Sağol vallah. Bu da sevirəm deyən adam..
- Sənin elədiyin nədir guyam?
- Pişik balasını.....
- Hə... davam elə.. balasını...
Firuzə anidən dediyi sözə özü də duruxdu. Cümləsini tamamlaya bilmridi. Kənanın gülümsəməsi isə lap utandırırdı onu.
- eşidirəm. sən pişik mən balasını neynir...
- zəhrimar eləyir, burax.
Qapının döyülməsi ilə hər iki birdən diksindi. Kənanın ani boşluğundan istifadə edən Firuzə cəld ayağa qalxdı.
- Firuzə, qızım gələ bilərəm?
- Hiiiii atam... Kənan atam
- Oo nə gözəl.. gələcək qaynatam da gəlib. Qoy mən açaram
- Dəlisən sən! Sakit dur.. səsini