sürətlə düşünməyə başlasa da dili topuq vurar deyə qorxurdu.
- tanıyırsan onu qızım?
- Nədir ki? Niyə soruşdun?
- Dünənki gecədə atası ilə gəlmişdi. Sənin adını çəkəndə anladım ki, tanışsınız. Amma üz vurub soruşmadım.
- Yox.. tanış deyilik.. daha doğrusu yaxından tanış deyilik. Mən...yəni Səlma onun katibəsi idi. Səlmanın yanına gedib gələndə görmüşdüm. Yəqin oradan bilir.
- Hə.. demək Səlmanın dediyi gənc adam budur.
- Səlmanın dediyi? Nə demişdi ki?
- Heç, türkiyədə olanda iş adamının gənc oğluna katibəlik etdiyini demişdi. Nə isə.. boş ver.. mən gedim. Təyyarəyə gecikməyim.
- Yaxşı.. səni yola salım.
- Yox yox. Gəlmə. Sən qal hazırlaş. Nişanlın gəlir. Yəqin ki, səni gəzməyə aparacaq. Bəzən düzən.
- Ataaaa...
- Yaxşı yaxşı utandırmayım səni.. görüşərik qızım.
Cavadın otaqdan çıxması ilə Firuzə dərindən nəfəs alaraq yerində oturdu.
- başımın bəlası.. hər yerdə də qarşıma çıxır. Adı batmış.. off offf...
Firuzə yatağa uzanıb tavana zillənmişdi. Yenə də dünənə gecə olanları xatırlayır, həm gülür həm əsəbiləşir həm də təəsüflənirdi. Anlamadığı, qarışıq duyğular içində düşüncəyə dalmışdı. Əlin gələcəkdi gəlməsinə, amma Firuzənin nə onu görməyə həvəsi nə də istəyi vardı. Odur ki, əyində olan paltarlarla kifayətlənib Əli üçün xüsusi heç nə eləmədi. Xeyli keçmişdi ki, otaqda olan səssizliyi qapını döyülməsi pozdu. Firuzə ayağa qalxıb qapını açanda qarşısında Əlini gördü. Adam doğrudan da yaraşıqlı idi. Özünəməxsus xarizması isə istənilən qızı başdan çıxara bilərdi. Amma Firuzə artıq yenidən Kənanın qaladığı atəşdə yanırdı. Gözü başqa heç kimi görmürdü.
- Salam.. xoşgəldin eləməyəcəksən.
- Aleykuma salam.. xoşgəldin. Buyur.
- Elə bu? Daha isti qarşılma gözləyirdim.
- Bağışla.. sadəcə saat fərqi məni burada yuxusuz qoyur. Key kimiyəm.
- Eybi yox.. onsuzda boyun çatmaz.
- Nəyə?
- Bax buna.
Əli əyilib ehmalca Firuzənin yanğına öpüş qonduracaqdı ki, Firuzənin geriyə atılmasından özü də çaşdı.
- firuzə, yaxşısan?
- Gəl çıxaq. Bir