ən gedərsən. Qapını açdırdım və bunları gördüm..
Əli boş dərman qutusunu göstərdi. Firuzə ona bir də dərman qutusuna baxaraq təəcüblə Əlinin nə deyəcəyini gözləyirdi.
- Qorxdum. Elə bildim özünə qəsd etmisən.
- ....nə qəsdi?
- Qtunu boş görüncə....həkim deyəndə ki, yatmısan rahatlaşdım.
- Sadəcə biri qalmışdı. atıb yatmışdım. Nə intihar?
- Nə bilim....niyə dərmanı atdın ki? Yuxu tutmurdu?
- Yox..
- Firuzə....
- ....
- Nə baş verir?
- Heç nə... niyə soruşdun ki?
- Əvvəlki kimi deyilsən...yəni...başa düşürəm..
- ....
- Yəni sevmədiyini bilirəm. Mənim səndən çox xoşum gəlir. Bu çoxdan belədir. Amma səndə özümə qarşı bunu hiss etməmişəm. razılıq verəndə düşündüm ki, yəqin yanılmışam. Az da olsa sən də də maraq var..
- ....Əli...
- Yox dinlə. İranda olanda başqa cür idi hər şey. Daha mülayim idin istəkli olmasanda daha istəkli görünməyə cəhd edirdin. Mənə şərait yaradırdın ki, sənin qəlbində özümə yer edim. Amma dünəndən bu istiliyi belə artıq görmürəm.
- Yox.. sənlik bir şey yoxdur.
- Hə, bilirəm. mən əlimdən gələni edirəm. Sənsən qaçan. Ikimiz də bilirik ki, sən İranda çox az hallarda olurdun. Bura ilə saat fərqin o qədər əhəmiyyətli deyil sənə. Yuxu problemin olmur. Və yaxud yorulmağın. Insan sevdiyinin yanında yorğunluqdan ölsə belə vaxt keçirmək üçün qalır. Sənsə qaçırsan..
- ....Əli...xahiş edirəm.
- Nə dəyişdi bilmirəm. o qadın....o qadın kim idi Firuzə? Sən onunla danışandan sonra, bura gəlməyi qərar verəndən sonra çox dəyişdin. Kimdir o Firuzə?
- Yox. Yox.. sən yalnış anladın. O qadın sadəcə tanışdır. Xəstədir deyə gəlmişəm. yaxınlarına deməyib. Demişdim axı sənə .
- Onda niyə beləsən?
- .....mən...Əli....
- Səni tanımasam deyəcəym başqa biri var. Amma səndən açıq aşkar soruşdum...dedin ki, heç kim yoxdur.
- Əli..
- Kimdir o Firuzə?
- Əli heç kim yoxdur. Sən sadəcə mənim yorğun anıma rast gəldin.
- Yaxşı...yaxşı...tutaq ki, elə oldu. Bəs üzüyün hanı?
- Üzüyüm, üzüyüm...
- Hə.. dünən gecədən otağında axtarmadığım yer