- Axşam görüşərik.
- Nə?
- Axşam saatı və məkanı deyin. Gələcəm.
- Doğrudan? Sevindim. Mən gəlib götürərəm.
- Yox. Sən məkanı və saatı denən. Özüm gələcəyəm.
- Firuzə məni şad etdin. Sevindim.
Firuzə hikkə ilə otağa qayıdınca Səlmanın gözündən yayınmadı.
- Yaxşısan qızım.
- Alçaq, axmaq. Şərəfsiz.
- Nə olub? Kimə ünvanlanıb bunlar.
- Müştəbeh.. özündən razı. Nə haqla. Kimdir axı o..
- Ay qızım dayan görüm nə olub.
- Nə olacaq. O axmaq Kənan önünə çıxan hər kəsə deyib onunla restoranda olduğumu
- Sən onunla restoranda olmusan.
- Hə, amma elə zənn etdiyiniz kimi yox. Pasprotumu almaq üçün getdim. O da vermədi.
- Sən indi niyə coşdun ki, belə.
- Onur məni axşam bir məkanın açılışına dəvət etdi. Mən etriaz etdim. Sonra dedi ki, Kənan deyibmiş ki, məndən başqa heç kimin dəvətin qəbul etməz.
- Eee.. deməyib ki, restoranda olmusunuz.
- əminəm ki, deyib. O alçaqdır. Siz çox şeyi bilmirsiniz.
- Hə, mən çox şeyi bilmirm. Amam bildiyim bir şey var Kənanla oynama. Ona acıq Onurla oturub durma. İnan mənə Onur da ondan fərqlənmir.
- Yox, oynamaq fikrim yoxdur. Amma Kənan da Onur da bilmirlər ki, kimə rast gəliblər. Hər ikisinin payını verim ondan sonra özləri uzaq gəzəcəklər.
- Neynəyəcəksən.
- Hələ bilmirəm, amma ağlımda bir iki şey var.
***
Axşama yaxın Firuzə şirkətdən ayrılanda Kənanı şirkətin qarşısında gördü. Ona əhəmiyyət vermədən keçmək istəsə də Kənan qarşısını kəsmişdi. Firuzə nə qədər sağa sola fırlansa da Kənan ona keçməyə icazə vermirdi.
- İZNİNİZLƏ!
- Səsini aşağı sal bir, hikkə ilə danışma bu iki, mənimlə gəlirsən bu da üç.
- Sənin şəxsi nökərin deyiləm bu da dörd.
- Inan mənə səni burada sürüyə sürüyə apararam.
- Sinan bəyi çağırım yenə.
- Atamın arxasında gizlənmə.
- Sən də önümə çıxma.
- Neynəməyə çalışırsan? Bəs nə oldu, sən o biri qızlar kimi deyildin. Onurun təklifini o saatca qəbul etmisən.
- Sənə qalmayıb. Kiminlə istəyirəm gedirəm kiminlə istəyirəm qalıram. Sənə hesab verəsi deyiləm.
- Firuzə! Mənim