. Amma icazə versən kiçik bir jestlə özümü əfv etdirim.
- Icazə vermirəm.
- Verməyəcəyini bilirdim elə.
- Ey neynirsən? Burax? Hamı bizə baxır burax.
Kənan Firuzənin qolundan tutub zorla özü ilə apararkən Sinan bəy pəncərədən bunu görmüşdü. Üzündə heç də xoş olmayan ifadə var idi.
Firuzə isə nə qədər çırpınsa da Kənan onu buraxmırdı. Əslində Firuzə etriaz etsə də bir az uzaqlaşmaq fikrini dağıtmaq istəyirdi. Bu səbədən dirənməyi sadəcə naz etmək idiı. Kənan ön qapını açacaqdı ki, son anda əlini arxa qapıya atdı. Firuzə görmədən özündən razı gülüşlə sükan arxasına keçdi. Yol boyu heç biri heç nə danışmadı. Kənan dəniz kənranı gətirmişdi maşını.
- Bura haradır.
- Caan nə biləsən İranda dəniz görmüsən.
- Ha ha çox gülməlidir. Hər halda kor deyiləm.
- Yaxşı yaxşı sevinmə. Romantika yaşamağa gətirməmişəm səni. Sadəcə əhvalsızssan görürəm. Neçə gündür ruh kimi dolaşırsan. Bu mənə sərf eləmir. Əhvalsız olanda səsin səmirin çıxmır. Mən də neyim öyrəşmişəmsəninlə didişməyə.
- Adam tapa bilmədin?
- Səninlə daha zövqlü olur.
Firuzə özünü saxlamağa çalışsa da alınmadı. Gülməyə başladı. Onun gülməyinə Kənan da qoşulmuşdu.
- Yaxşı gedək yemək yeyək. Acmışam.
- Niyə belə edirsən?
- Istəyirəm mənə aşiq olub arxamca sürünəsən.
- .....
- Elə baxma. Zarafat edirəm.
- Sənin bu soyuq zarafatların yayın istisində adamı dondurur.
- Sənin də ləhcən məni öldürəcək. Çox gülməli danışırsan.
- əsas odur ki, dilim başa düşülür.
- Hə.. həm də necə. Sənin dilini bircə mən bilirəm.
- Yaxşı zarafat bir kənara niyə bunu edirsən.
- Yeməyini ye sonra danışarıq.
- Yox denən sonra. Yenə oyun oynanıyrsansa inan o havada deyiləm. heç niyə buradayam onu da bilmirəm. dünənə qaşını yardım bu gün oturmuşam qarşında özü də dəniz kənarında.
- Bəlkə buna doğrudan ehtiyacın varmış.
- Nəyə?
- Huzura. Səssizliyiə, ya da əksinə səs küyə. Bəlkə nəyisə unutmaq istəyirsən.
- Hə..bunu düz tapdın. Amma yenə də bunu səninlə seçməyim qəribədir.
- Sən seçmədin. Mən məcbur etdim.