- Sənin bu məcbur nəyisə etməyin bir gün baha başa gələcək xəbərin olsun.
- Olsun. Mən bahalı şeyləri sevirəm. Daha dəyərli olur.
- Hər şey puldur hə sənin üçün.
- Deməki xoşbəxtliyi pulda görməyənlrdənsən.
- Hə eləyəm.
- Çünki varlı olmamısan.
- Haradan bilirsən. Bəlkə olmuşam.
- Yox... bu ola bilməz.
- Niyə?
- Çünki sənin..nə bilim...necə deyim o tip səndə yoxdur.
- Tip?
- Yəni havalı deyilsən.
- Pardon?
- Ya ndi deyəcəyəm inciyəcəksən.
- Yox sən denən. Söz inciməyəcəyəm.
- Elə tutaq ki, geyimin. Çox sadədir. Həddindən artıq. Yox rəng seçimində zövqlüsən ona sözüm yox amma..
- Amma?
- Qadın kimi geyinmirsən. İş formasını belə uşaq kimi geyinmisən. Amma pullu olsaydın geyimlərin də şık, havalı olardı. Onda artıq sənə dönüb baxmayacaq adam tanımıram.
- Mənə belə xoşdur. Özü də bu sadaladıqlarının qətiyyən pulla əlaqəsi yoxdur. Istəsəm günü bu gün o dediyin havanı özümə qata bilərəm.
- Yaxşı deyək ki, bunu elədin. Amma yenə də pulun olanda hər şeyi daha asan əldə edirsən. Məsələn pulun varsa istədiyin işi görürsən. Artıq kiminsə əlinin altında çalışmırsan.
- Amma elə şeylər var ki, onu nə qədər pulun olsa belə ala bilmirsən.
- Məsələn.
- Məsələn xoşbəxtliyimiz.
- Allah eşqinə nədir ki, xoşbəxtlik. Insan özünü harada huzurlu hiss edirsə ora gedir və xoşbəxt olur. Bax burada da pul keçir. Gedirsən o məkanın ən yaxşısına verirsən pulunu yerini daha da rahat edirlər.
- Bəs kiminlə xoşbəxt olacağını da seçib alırsan o pulunla.
- Necə yəni?
- Yəni xoşbəxt olacağın insanı da pulunla alacaqsan. Bu artıq saxta xoşbəxtlik olur.
- Çox dərinə getdin.
- Niyə qadınlara qarşı bu qədər aqresivsən?
- Aqresiv?
- Gülmə..
- Sən deyəsən mənim qadınlara olan düşkünlüyümü bilmirsən. Aqresiv olsam hər gün biri ilə vaxt keçirmərəm.
- Bununla fəxr edirsən?
- Etməməliyəm. özləri qollarıma düşürsə mən neyləyə bilərəm ki?
- Yox.. mən əminəm ki, sən qadınlara qarşı aqresivsən. Yoxsa birini sevmisən də ondan zərbəmi almısan.
- Hə.
- Gördün