dün bildim.
- Amma o mənə zərbə vurmayıb. Əkisnə.
- əksinə?
- Mən sevgiyə inana biri deyiləm. Amma o hər şeyi alt üst etdi.
- Sevdiyin var və sən yenə də gündə birinin arxası ilə düşürsən.
- Artıq düşmürəm. görmürsən?
- Yox. Axırıncı dəfə görəndə biri ilə hamının gözü önüdə yapışmışdınız bir birinizə.. tövbə tövbə..
Kənan qəhqəhə atdı..
- Bu onu qısqandırmaq üçün idi.. deyəsən işə də yarayıb.
- Deyəsən?
- Hələ də alamadın?
- Nəyi?
- ...
- Nə? Niyə elə baxırsan.
- Hə, anlamamısan..
- Nəyi axı?
- O aşiq olduğum qız kimdir bilirsən?
- Nə bilim? Kimdir ki? Tanıyıram?
- Hə.
- Hə? Aha indi daha da maraq bürüdü. Kim?
- Gəl mənimlə.
- Hara?
- Gəl, onu göstərəcəyəm sənə.
- Buradadır? Bəs qorxmursan bizi görsə səhv başa düşər. Heç yaxşı olmadı bu.
- Off Firuzə çox danışırsan.. səninlə neynəyəcəyəm mən.?
- Mənimlə niyə?
- Gəl... tez ol..
Kənan Firuzənin əlindən tutub restoranın dəhlizinə gətirib dayandı. Dəhliz şüşəbənd olduğundan özlərini görürdülər.
- Hanı? Indi gəlir.
Kənan Firuzəni tutub qarşısında güzgüyə tərəf çevirərək onun arxasında dayandı. əli ilə güzgüdə Firuzəni işarə elədi. Firuzə heç nə anlamasa da təəcüblə kənan baxdı.
- Necə yəni?
- Gözəldir elə deyil?
- Bu...bu mənəm?
- Özüdür ki, var. Mən səni sevirəm.
Firuzə gözləri bərəlmiş halda Kənana baxırdı. Üzündə heç də sevinmiş brir mimika olmadığından Kənan məyus halda başını aşağı saldı.
- Bilirəm, tanışlığımız, səninlə sonradan davranmağım hər şeyi korlayıb. Hə, haqlısan mən qız düşkünü, özündən razı, müştəbeh biriyəm. Amma bütün bunlar səni tanıyana qədər idi. Sən hər şeyi alt – üst etdin. Sənə indi cavab ver demirəm. Amma bil ki, mən konkretliyi sevən adamam. Yaşım elə yaş deyil ki, uşaq kimi nədənsə utanım. Sevirəmsə sevdiyimi deyəcəyəm. budur indi deyirəm. Firuzə, mən səni sevirəm. bilmirəm bu necə oldu. Amma oldu.
- Kənan..
- Yox dayan.. bəlkə də inanmırsan mənə. Amma bunu sübut etəyə hazıram..
- Hə, inanmıram. Həm də zərrə qədər də olsun inanmıram. Bu da