r çıx gt.
Kənan necə qışqrıdısa ətrafda olanlar dönüb ona baxdı. Nazan ayağa qalxıb dodaq altı ona söyərək uzaqlaşdı. Kənanın əsəbdən artıq gicgahında damarlar sıxılırdı. Gözləri də qızarmışdı. Özünü toparlamağa çalışırdı ki, Firuzə gəlsə onu belə görməsin. Səbrini sıxsa da artıq özünü saxlaya bilmirdi. Telefona əl atıb yenə zəg vurmağa çalışsa da bu dəfə telefon sönülü idi. hirsindən telefonu atmaq istəyirdi ki, gələn smsm səsinə əlini saxladı. Sms Firuzədən idi.
“Yuxum var. Həvəsim yoxdur gəlməyə.”
Sms Kənanın sıxdığı səbrin son damlası oldu. Masada nə vardısa yerdə idi. bu da bəs etməmiş kimi masa da çevrilmişdi. Ətrafda hər kəs qorxu dolu gözlərlə ona baxsa da bağırtısına artıq hər kəs yerindən durub gedirdi. Kənan məkandan o qədər əsəbi çıxmışdı ki, qarşısına çıxanı necə itələyirdisə hər kəs yerə yıxılırdı.
- Bunu sənə ödətəcəyəm Firuzə.. Burnundan gətirəcəyəm... eybi yox. Görərsən sən. Mənə belə oyun oynayan olmamışdı. Sənə ölüm belə azdır. Süründürəcəyəm səni dayan sən.
***
Səhəri işə gələn Firuzə günlər sonra olduqca yaxşı əhvalda idi. otağa daxil olarkən Ayşə ona yaxınlaşıb nəsə demək istəyirdi ki, əli ilə ona sus işarəsini verdi.
- Inan bu gün əhvalım o qədər yaxşıdır ki, sən belə gözümə şirin görünürsən. Mənzərəni korlama və yerinə qayıt.
Ayşə heç nə anlamadan masasına getdi. Otağa daxil olan Firuzəyə qəribə baxışlarla baxırdı. Firuzə masasını toplamağa başlayınca hər kəs daha da təəcübləndi.
- Neynirsən?
- Masamı toplayıram. Bu gün gedirəm.
- Hara?
- Yəni ərizmə hələ yazmamışam, amma əminəm ki, yazacağam.
- İşdən çıxan adamın bu qədər əhvalı yükəsk olmasını da ilk dəfədir səndə görürəm.
- Ayşəcim qalıb sənə hələ çox şeyi göstərmək istərdim, amma təəssüf mənə bu gün yol görünür.
Telefon çalması ilə otaqdakıların söhbəti yarımçıq qaldı.
- Firuzə.
- Bəli
- Kənan bəy səni çağırır.
- Vəssalam. Dostlar haqqınızı halal edin. Ola bilsin qayıtmadım. Qayıtsam belə sağollaşmağa vaxtım qalmaz.
- Nə?
- Yenə nə danışır bu qız.
Firuzə