mənimlə paylaşa bilərsən.
- Yox.. heç nə.. sadəcə soruşdum. Maraqlı gəldi. Mənə də dəyib dolaşmır.. ona görə maraqlı gəldi.
- Oh şükür. Nə qədər uzaq olsa o qədər yaxşıdır.
- Niyə? O qədər pis adamdır.
- Yox əslində, amma qəlb qırmağı olduqca yaxşı bacarır. Ümumilikdə o da sənin mənim kimi insandır. Sadəcə tək böyüyüb. Evin bir oğludur. Ata işdə ana yox. ərköyün olub.
- Ana yox?
- Hə. Bilmirdi. Anası ilə atası çoxdan ayrılıblar.
- Hmmm...belə de.
- Hə. Mən o vaxtlar burada olmamışam, amma olanlar deyir çox çətin keçid dvrü olub ailə üçün. Əsas da Kənan üçün. Anasına olduqca bağlı olub.
- Bəs görüşrmürlər ki?
- Yox. Anası sonradan ayrı biri ilə ailə qurub. Kənanı atasına verib.
- Nə pis.. yazıq..
- Indi harada olsa gələr. Sni burada görməsin. Dəlinin yadına daş salmayaq.
- Hə.. gedim mən. Bizim də iclasımız var idi elə.. Hələlik.
- Danışdıqlarımız aramızda qalacaq amma..
- əlbəttə.
- Hamı bilir, amma yenə də sən məndən eşitməmisən.
- Narahat olmayın. Mən qaçdım.
Firuzə yol boyu düşünməyə başladı. Kənanın bu aqresivliyinin arxasında bəlkə də bu hadisə dayanır deyə içi içini yeyirdi artıq. Səbəbini bilməsə də bu məsələni dərindən bilmək istəyirdi. Iclasdan sonra ailə haqqında internetdə araşdırma apardı. Tanınmış olduqlarından kifayət qədər məlumat var idi, amma bircə ailənin ayrılma səbəbləri haqında heç n deyilmirdi. Sadəcə boşanma xəbərləri var idi. otağın qapısının döyülməsi ilə kuryerin əlində gül dəstəsi ilə girməsinə hamı ona tərəf yönəldi. Firuzə bəlli etməsə də gülləri görəndə ürəyi əsmişdi. Üzündə gülüşü gizlətməyə çalışsa da məmnun olduğu hər halından bəlli idi.
- Firuzə xanım?
- Bəli burdayam.
- Sizə gəlib.
- Kimdən?
- Üzərində kart olmalıdır.
Firuzə gülləri alıb karta əl atdı. Tələsik açaraq oxumağa başladı. “Bəlkə artıq barışaq?” Notu oxuyandan sonra güllər əlində otaqdan çıxmışdı. Getdiyi yer isə Kənanın otağı idi. Səlma yerində olmadığından Firuzə gözləmədən qapını döydü.
- Gəl.
- Olar?
- Firuzə?
- Hə mənəm.