bir yol olmalıdır...
- Kənan bəy
- Nə var yenə?
- Bağışlayın..
- əsəbiyəm...fikri vermə Səlma. Nə deyəcəkdin.
- Atanız.. zəng vurmuşdu. Axşamki yeməyi xatırladırdı.
- Yaxşı.. sən get..bir yeməyimiz əksik idi. Mən nəyin dərdindəyəm atam nəyin dərdində. Bu ailə yeməkləri mənə görə, deyil hələ də kişi başa düşmür....ailə yeməkləri? əlbəttə..bu işi kökündən həll edər.. oğlum kənan sənən qorxmaq lazımdır.Vəssalam. bu iş bu gecə bitər.
***
- Axmaq Firuzə. Durub ayağına qədər getmişəm onun. Axmaq axmaq axmaq...offf. göndərib aparıb başına çırpardın. 32 dişini çöldə qoyub getməzdin. Axmaqsan başqa da heç nə demirəm.
- Firuzə.
- Nə var?!
- Oo bu nə əsəb? Deyəsən yaxşı vaxtı gəlmədim.
- Bağışlayın. Əsəbiyəm sadəcə.
- Niyə? Nəsə olub? Bəlkə mən kömək edə bilərəm.
- Yox.. sizlik bir şey yoxdur. Bağışlayın getməliyəm.
- Sevindim.
- Nəyə?
- Gülləri belə qucaqlayıb gəzməyinə.
- Anlamadım.
- Yəni.. ümid edirəm təklifi qəbul edərsən və barışarıq.
- Nə..siz.. güllər sizdəndir.
- Hə..sən kim zənn etmişdin.
- Hheçç heç kim. Təşəkkürlər çox incəsiniz, amma mən sizdən küsülü deyiləm. buyurun bu notunuz bu da gülünüz. Sağolun.
- Firuzə bəlkə bəsdir artıq. Bilirəm çox böyük eşşəklik etmişəm. Amma sən də gör artıq peşimanlığımı.
- Sağolun Onur bəy.
Firuzə sürətlə öz otağına doğru getdi. Ardınca baxa baxa qalan Onur geriyə dönəndə eyni sürətlə Kənanın gəldiyini görüncə gülləri arxasında gizlətdi. Amma təbii ki, Kənaın gözündən bu yayınmadı.
- Bu nədir?
- Nə nədir?
- əlində gizlətməyə çalışdığın.
- Hə bu? Heç..
- Necə yəni heç...
- Heç də..
- Onur, bax biz uşaqlıq dostuyuq. Aradakı bu soyuqluğu məncə götürək.
- Mən soyuqluq salmamışam. Sən bir qıza görə soyuqluğu salmısan.
- Əgər həqiqətən onu sevsəydin inan mənə çəkilərdim. Amma sən aldığın gülləri üzə çıxarıb Firuzəyə almışam deyə bilməyəcək qədər cəsarətsiz dayanmısan qarşımda. Sən sadəcə mənə inad edirsən.
- Səninlə nə əlaqə.
- Onur. Mənə yox.. yaxşımı? Mənə də yox..
Onur heç nə demdən