ə deyə soruşunca Firuzə üzünü yana çevirib heç nə cavab vermədi. Hava hələ işıqlı olduğundan yanaqlarının qızardığı gün kimi ortadaydı. Kənan bunu görüncə üzündəki təbəssüm daha da genişləndi. Firuzənin əlini ovcuna alıb kiçik bir öpüş qondurdu.
- Mmm bu qoxu.. sən demədin də nə parfumudur. Mənə uşaqlıqda nənəmi bişirdiyi karamelli şirniyyatları xatırladır.
- Parfüm deyil....
- Bəs nədir?
- Sabun. Irandan gətirmişəm..
- Demək sabundur.. o zaman mənə də ver. Sən yanımda olmayanda onu qoxlayım.
Firuzə Kənanən bu sözünə gülümsəyərək əlini çəkdi.
- Gedək, bizi gözləyirlər.
- Bəlkə sonra? Yəni birdən birə. Mən özüm belə heç nə anlamadım.
- Yox. Elə bu gün. Sənsiz günlərimin sayının artmasını istəmirəm.
- Kənan.
- Ay can Kənan..
- Allahım.. sən kimsən düzünü de. Vallah bu mənim tanıdığım kənan deyil.
Kənan Firuzənin sözünə qəh qəhə atdı.
- Eyb etməz. Gerçək kənanı çox yaxında tanıyacaqsan... həm də çox yaxında.
- Bu nə demək idi.
- Vaxtı gələndə biləcəksən...
Firuzə heç nə anlamadan üzünü yana çevirdi. Kənan isə yenidən o hiyləgər gülüşünü üzünə qondurmuşdu. Evlərinin önünə çatanda Firuzə artıq əsməyə başlamışdı.
- Kənan
- Gəl, qorxma, yanındayam.
- Kənan mən gəlməsəm.
- Aaa bura qədər gəlmişik amma. Caan sənə oxlov deyib qorxutdum hə..
- Yox.. mən gəlmiyim ən yaxşısı budur.
- Gedirik dedim..
- Bax inandım sənə.. vəssalam. Həqiqətən ehtiyac qalmadı getməyimə. Mən gedim evə sən yeməyə get.
- Bura gəl.. elə eləmə ki, yenə çiynimdə salım içəri.
- ...
- Mənə başqa çarə qoymadın yenə.
- Yaxşı yaxşı gəlirəm...gəlirəm
- Ay sağol. əlini ver.
- əlsiz də ötüşərik.
- Firuzə Kənanın yanından keçib qapıya gəldi.
Kənan başını bulaya bulaya onun yanına gəlincə Fatma xanım qapını açdı.
- Ooo gözəllər gözəli. Qapını çalmamış açırsan. Məni sevdiyini bilirdim amma bu qədər təsəvvür etməmişdim.
- Çox danışdın yenə. Xanım qızımız kimdir?
- Oy bağışla. Tanış edim sizi Tanış ol bu Firuzə.
- Nənən?
- Nəəə??? Nənə? Sən mənim haqqımda qıza