Kənan Sinan bəyin yanına gələrək stulda yerini rahatladı.
- Eşidirəm?
- Bu nə deməkdir?
- Nə nə deməkdir?
- O qızın bu evdə nə işi var?
- Yeməyə gətirmişdim. Olmaz? Yoxsa icazə almalıydım?
- Kənan. Sən deyəsən yavaş yavaş olan qalan ağlını da itirirsən.
- Başa düşmədim.? Nə əlaqə?
- Nə əlaqə? Nə əlaqə demək...o qıza necə baxdığını gördüm.
- Ata sən də başlama.. bu sadəcə...bu ona verəcəyim cəzanın bir parçasıdır.
- Allahım mənə səbr ver. Oğlum. Sənin özündən xəbərin var. Bu qız həyatına girəndən nə gecə həyatı, nə tənbəllik nə qızlar yoxdur. Varsa da yoxsa da bu qız. Nə vaxt baxıram onun yanındasan.....Gülmə Kənan.. söz danışıram gülmə.
- Necə gülməyim. əvvəllər qızlar gecə həyatı var idi deyə, işə gəlmirdim deyə danlayırdın. Indi bunların əksini edirəm deyə. Sənə də yarana bilmədim getdi.
- Mən bunlara görə, danlamıram. O qıza ilişib qalmağına görə danışıram. Səni öz təbəqəmizdən biri ilə evləndirəcəyəm. hər önünə çıxan üstəgəl ailəsi bəlli olmayan..
- Ata dedim axı. Narahat olma. Bu sadəcə oyunun bir parçası idi. tezliklə bitcək oyunun.
- Hələ də oyun deyirsən. Bilmirəm. o qızı bir daha ətrfında görsəm bu işə özüm əl atacağam. Həmm bilməyini istədiyim bir şey var. O qızı araşdırdım.
- Ata... bəsdir. Nəyini araşdırdın. Sadə bəsit bir qızdır. Narahat olma dedim. Bu iş bitəcək
- Yaxşı...yaxşı.. sən deyən olsun. Gedə bilərsən.
***
Səhəri gün departamentə hər kəsdən əvvəl yenə Firuzə gəlmişdi. Fikirli halda masa arxasında əyləşib yenə də ağ kağızı qara qələmlə qaralayırdı. Ayşənin girməsi ilə Firuzə ona ilişməsin deyə başqaları gələnə qədər otaqda birlikdə olmaq istəmədi. Dərhal yerindən durub otaqdan çıxmışdı. Ayağını çölə qoymuşdu ki, kuryerin əlində zərflə içəri girməsi bir oldu.
- Sabahınız xeyir. Firuzə xanım?
- Yoxdur.
- Zərf ona çatacaqdı.
- Mənə nə. Gözlə orada....ya da dayan...verin mənə mən çatdıraram.
- Amma..
- Aaa fərqi nədir. O Allah bilir nə vaxt gələcək. Mən çatdıraram narahat olmayın.
- Yaxşı. O zaman bura imza atın