tın zəhmət olmasa.
Ayşə kuryerin kağızına baxmadan imza ataraq zərfin sağını solunu çevirərək baxmağa başladı. Kuryer ayağın çölə qoyar -qoymaz zərfi açmağa cəhd etdi.
Baxaq görək nə gizlədirsən bizdən Firuzə xanım.....vay vay vay... demək belə ha... korun istədiyi bir göz Allah verdi iki göz.
Ayşə əlində zərfi oxuya oxuya sevinərək yerinə keçdi. Və zərfi paramparça edərək zibil qutusuna atdı. Işçilər yavaş yavaş yığışışrdılar. Firuzə isə iclas vaxtını gözləmək üçün bağçada oturmuşdu. Kənanın uzaqdan gəldiyini görsə də əhəmiyyət verməyərək baxışlarını ayrı nöqtəyə zilləmişdi.
- Salam.
- ....
- Dünənə evə çatanda xəbər elə dedim. Amma eləmədin
- ....
- Düzdür axşam gəldim baxdım eyvanda oturmuşdun. Demək sağ salamat çatmışdın.
- ...
- Yenə nə oldu? Kim dəydi xətrinə?
- Heç nə..
- Niyə o zaman beləsən.
- Kənan xahiş edirəm. tək qalmaq istəyirəm.
- Hmm.. ok... problem yoxdur.
- Ey. Neynirsən.. burax qolumu.
- Gəl gedək. Tək qalacağın yerə aparıram.
- Uşaqlıq etmə. Işlərim var. Burax qolumu. Bezdim sənin bu hərəkətlərindən.
- Mən sənin rəhbərinəm bu günlük icazə verirəm.
- Zarafat eləmriəm burax qolumu. Hamı bizə baxır. Buabər oldum sayəndə.
- Mən biabır oldume.. məni hələ belə görən olmayıb. Bax gör nə günlərə qoymusan məni.
- Yaxşı burax gedim. Iclasımız var.
- Gəl dedim.. indi alacağam çiynimə onda biabır olacaqsan bax.
- Kənan!
- Cavab qaytarma, gəl dedim.
Kənan Firuzəni zorla dartaraq maşına gətirdi. Yol boyu nə qədər cəhd etsə də Firuzə sifətini sallamış, gülmürdü.
- Aaa olmadı bu.. bayaqdan min hoqqadan çıxdım bir dəfə gülmədin. Mən də pis oluram. Hanı o dil qəfəsə qoymayan qız. Mən onu istəyirəm. o gəlsin.
- Kənan bax, həqiqətən əhvalım yoxdur nolar burax gedim.
- Yaxşı.. amma buraxmıram. Sadəcə elə bir yerə aparacağam ki, səssizlikdə dincələsən.
- Kənan..
- Sus.. getdik.
Kənan Firuzəni şəhərdən kənara gözəl mənzərəli bir yerə gətirmişdi. Daha çox ailəli uşaqlı adamlar var idi ətrafda. Firuzə halsız halda maşından