düşəndə qarşısında dayanan Kənanı gördü.
- Nə oldu?
- Bax bura bu sifətlə gəldin. Heç nə demirəm, amma gedəndə bu sifətlə getməyəcəksən. Indi danış görüm nə olub.
- Heç nə.
- Firuzə.. özünü mənə tanıtma. Səni əlimin içi kimi tanıyıram. Barmağımla toxunsam bu saat ağlayacaqsan....ey.. ey ağlama.. bağışla.. yaxşı sakit ol.
Firuzə Kənaın sözlərindən sonra ğalamğa başladı. Uzun zamdnır evdə də tək qaldığından kiminləsə danışı dərdləşmirdi. Amma Kənanla da dərdləşmək fikri yox idi. Sadəcə bu gün ondan gerçəkdən istlik, mərhəmət hiss etmişdi. Buna ehtiyacı olduğunu həmin an anladığı üçün ağlamağa başladı. Kənan onun başını qlları arasına alaraq saçlarını oxşadı.
- Lap balaca uşaqlar kimi burnunu çəkə çəkə ağlayırsan ki. Eh mən də deyirəm qarşımda böyük qız var. Gör kimi sevmişəm.
Kənaın bu sözlərinə Firuzə daha da ağlamağa başladı. Onu sakitləşirmək üçün əlindən gələni eləsə də bəlli idi ki, Firuzə çoxdandır dolmuşdu. Bir xeyli sonra ağacın dibində oturan Kənan və başını onun çiyninə qoyan Firuzə qarşıda oynayan balacaları səssizcə seyr edirdilər. Hər ikisi uzun müddət danışmadan oturmuşdu. Kənan tərpənmək istədikdə Firuzənin onun çiynində yuxuladığını gördü. Ağlamaqdan halzı düşmüşdü bəlli idi. Sakitcə onun balaca üzünü seyr etməyə başladı. Firuzə dünyalar gözəli deyildi, amma gizli bir cazibədarlıq var idi. üz cizgiləri səliqəli normasında idi. burnu, ağzı, gözləri balaca idi. Kənan əlini Firuzənin üzündə gəzdirdikcə üzündə təbəssüm yaranırdı. Barmaqları ilə balaca dodaqlarına sığal çəknə firuzə gözlərini açaraq yerindən dik qalxdı.
- Neynirsən sən?!
- Bağışla. Yatmışdın..
- Hə... yatmışdı deyə o saatca əlin qolun açılıb hə.
- Firuzə şişirdirsən.
- Sən özünü nə
- Zənn edirsən?
- Firuzə!
- Bura gətirdin, ailənlə tanış etdin bitdi bununla da hər şey.
- Firuzə qutar!
- Əsl sən qutar.. bəsdir artıq!
Firuzə dönüb getmək istəyirdi ki, Kənan onu qolundan tutub özünə tərəf çəkərək dodaqlarından öpməyə başladı. Firuzə nə qədər çırpınsa da çıxa bilmədi