i onun qollarından. Ətrafda uşaqlar qışqır bağır salınca gözünü açaraq uşaqların valideynlərini onlara tərəf gəldiyini görərərk firuzənin əlindən tutub qaçmağa başladı.
- Axmaq. Nə cürətlə məni öpürsən?
- Səndən aldığım cürətlə. Amma indi getməsək uşaqların valideynləri birdəfəlik son qoyacaq hər şeyə.
- Burax..
- Tez ol.. otur maşına.
Kənan maşını sürərək oradan uzaqlşadı. Yol boyu qəh qəhə atıb gülürdü. Firuzə isə əsəbdən dırnaqlarını yeyirdi. Əslində özü də bilmirdi əsəbdən yoxsa oa anda qapıldığı qəribə duyğulardan. Içində olan qarışqılıq onu daha da əsəbiləşdirdir. Bu Firuzənin ilk öpüşü idi. və ilkini də sevgisinə inanmadığı Kənana qapdırmışdı.
- Firuzə...
- ...
- Firuzəəəə..
- ....
- Mən çağıranda cavab ver.
- Zəhər.
- Ay sağol.. bir söz soruşacağam, amma düzünü cavab ver.
- Yox.
- Nə yox?
- Yox...yox.. yox..
- Hmm.. demək düz bilmişəm.
Kənan gülməyə başlayınca Firuzə daha da əsəbiləşdi.
- Nəyə gülürsən Allahın bəlası?
- Soruşacaqdım ki, heç vaxt öpüşməmisən. Çünki bəllidir ki, sənə toxunan olmayıb.
- Kənan həddini aşırsan?
- Qızardın ki.... ahaa.. demək düz bilmişəm.. mmm bunu bilmək xoşdur. Demək ilk öpüşünü mən oğurladım.
- Haram xoşun olsun.
Kənan qəh qəhə atınca Firuzə arxadan oturacağa yumuruq vurmağa başladı. Utanmışdı.. həm də çox. Özünü nə qədər oturacağın arxasında gizlətməyə çalışsa da Kənanın səsini eşitdikcə daha da utanırdı. Getdiyi yolun işə və evə olmadığnı görüncə Firuzə başını qaldıraraq yola diqqətləbaxdı. Kənan bunu görüncə özü dilləndi.
- Evə ya da işə getmirik.
- Hara gedirik?
- Qorxma yeməyəcəyəm.
- Qorxan da yoxdur. Amma mən evə istəyirəm.
- Olar evimə də apararam
- Kənan! Mən öz evimə getmək istəyirəm.
- Firuzə uşaqlıq eləmə. inan sənə unuda bilməyəcəyin bir gecə yaşadacağam.
- Maşını saxla! Saxla dedim
- Ay qız qorxma. Toxunmayacağam sənə. Fikrin zikrin ayır yerdəir deyəsən sənin.
- KƏNAN!
- Bu balaca bədəndən çıxan səsə bax da. Hayasız.
- KƏNANNN!!
- Səndən çəkəcəyim varmış...
Firuzə