k masası. ətrafda kiçik tonqallar və sərin meh.
- bəyəndin?
- Sən...bu...
- Nə ? bəyənmədin yoxsa?
Firuzə heç nə demədən Kənana dönüb baxırdı. Düşündü ki, bu qədər oyun olmaz. Bu adam bir oyuna görə bu qədər səbirli, düşüncəli, romantik ola bilməz. Düşündü ki, Kənan doğrudan onu sevir.
- bu ola bilməz axı.
- Nə?
- Sən mənə aşiq olmusan?
- Sabahın xeyir, indi çatır.
- Bu oyun deyil?
- Firuzə nə oyun oyun yapışmısan. Yox oyun deyil. Gerçəkdir. Sən mən bura. Hər şey gerçəkdir. Dediklərimi bir daha deyim? Hə səni sevirəm. Üzülməyini istəmirəm. Səni üzəni yer üzündən silərəm. Dünyanı dar edərəm o adama. Yetərki gül.. amma gülüşünün səbəbi başqası yox. Mən olum istəyirəm.
Kənan danışdıqca Firuzənin gözləri dolurdu. Bu qədər istilik bu qədər sevgi uzun zamandır hiss etməmişdi. Hətta bu cür heç hiss etməmişdi.
- sadəcə bir şans ver. Ömrümün sonuna qədər....inan mənə ömrümün ən son gününə qədər sənə sevgimi sübut edərəm.
- O qədər lazım deyil yox.
Ikisi də gülümsədilər. Kənan Firuzənin əllərini ovucuna aldı. O qədər balaca idi ki, özü də güldü.
- Eybəcər və gözəlçə nağılını eşitmisən?
- Hə.
- Bax əllərin ovucumda olanda o nağılı xatırladım.
- Amma sən eybəcər deyilsən.
- Zahirən ola bilər, daxilim isə səni görənə qədər o nağıldakı eybəcərə bənzəyirdi.
- Heç mən də gözəlçə deyiləm.
- Eləsən... mənim üçün dünyanın ən gözəl qadınısan.
Firuzə başını aşağı salıb utanaraq gülümsədi.
- gəl, yeməklərimiz soyumasın – deyərək Kənan onun əlindən tutub masaya tərəf apardı. Yeməkdə maraqlı söhbətlər etmiş, danışıb gülmüşdülər. Firuzə uzun zamandan bəri özünü bu qədər yaxşı hiss etməmişdi. Elə Kənan özü də fərqində idi ki, ona da uzun zamandır bu qədər xoş olmamışdı. Ilk dəfə idi ki, qarşısında oturan gənc xanıma sadəcə həzz almaq gözü ilə baxmırdı və onunla iki normal insan kimi söhbət edirdi.
- Kənan
- Ay can
- Sənə bir şey deyəcəyəm.
- Eşidirəm.
- Şey..ömrünün sonuna qədər sübut etməyə hazırsan demişdin ha..
- Aha...
- Bu lazım olmayacaq