ndı inandı. Inanmadı çəkilirəm kənara.
- Yəni mənə buraxırsan yolu.
- Yox.,.nə sənə nə başqa birinə....
- Başa düşmədim niyə?
- Çünki....
- Bravo! Həqiqətən bravo!
- Firuzə?!
- Hə...Firuzə... Allah ikinizin də bəlasını versin!
- Firuzə dur! Firuzə!
Firuzə bacardığı qədər sürətlə qaçırdı. Ağlasaydı taqətdən düşəcəkdi. Ona görə, özünü sıxıb, dişlərini qıcayıb var gücü ilə qaçırdı. Yola çıxan kimi rastına gələn maşına əl uzatdı. Bəxtinə maşın saxlamışdı da. Kənan çatan kimi maşın artıq yola düşdü. Yol boyu sürücü Firuzəyə qəribə baxışlarla baxsa da Firuzə hönkürərək ağlayır özünü saxlaya bilmirdi. Əlləri ilə dodaqlarını bərk bərk silib daha da ağlayırdı.
- axmaq Firuzə axmaq!
- Xanım yaxşısınız?
- Bağışlayıın! Siz.. mənim üzərimdə çantam yoxdur. Sizə bir ünvan deyəcəyəm. Zəhmərt olmasa ora gedək. Nə qədər olsa yol haqqı verərəm.
- Xanım mən taksi deyiləm. Sadəcə yardım üçün dayandım. Hara istəsəniz apararam. Sadəcə siz sakitləşin. Ağlamaqdan həlak oldunuz. Düzünü deyin orada sizə nəsə elədilər. Mənim tanış polis dostlarım var. Ola bilsin tursitsiniz deyə sizi sıxışdırıblar, çantanızı götürüblər.. qorxmayın.
- Yox.. yox.. sadəcə öz axmaqlığımın qurbanı olacaqdım....ya da bəlkə də olmuşam...
Yenidən ağlamağa başlayınca sürücü maşınmı kənara verib saxladı. Düşüb mağazadan su alalaraq geri qayıtmışdı.
- alın için sakitləşin.
- Çox sağolun.
- Ünvanı deyin sizi aparım. Evə çatan kimi yatın dincəlin. Ağlamağa dəyməz..
Sürücü yol boyu firuzənin başını qatmağa çalışsa da Firuzə səssiz də olsa ağlayırdı. Içini yanırdı çünki. Uzun müddət sonra ilk dəfə idi ki, inanırdı kiməsə. Ünvana çatan kimi ağlamaqdan içini çəkən firuzə düşüb qapıya tərəf getdi. Sürücü onunla birgə qapıya yaxınlşadı. Qapının döyülməsi ilə açılması bir oldu.
- Firuzə!? Bu nə haldır qızım?
- Səlma xanım.. .bağışlayın gedəcək başqa kimsəm yox idi...
- Gəl içəri o nə sözdür. Keç görüm..
Sürücünü kənarda görən Səlma bir ona bir də Firuzəyə baxırdı.
- qardaş mənə yolda kömək