Bu qədərmi nifrət edirsən mənə? Heç bir yolu yoxdur bunun?
- Yox yoxdur. Sən o gecə şansını itirdin. ən pisi bilirsən nədir mənim üçün..sənə inanmışdım... hə.. o gecə sənə inanmışdım. Gerçəkdən mənə....
- Firuzə..
- Sus... indi məni şəhərə apar. Səlma xalagilə. Səhər İrana dönəcəyəm.
- Qəti qərarındır?
- Hə.
- Firuzə...başqa biri ilə də evləndi....
- Kənan məni şəhərə apar. Getmək istəyirəm buradan..
- Amma..
- Xahiş edirəm. ən yaxşısı vətənimə dönməkdir. Hər kəs üçün xeyirli budur.
- Yaxşı...
Kənan aşağı düşüb mühafizəçilərə getmələrini əmr etdi. Onlar dağılışınca firuzə də yuxarıda tapdığı bir köynəyi əyninə keçirib Kənanın pencəyini özünə qaytararaq qapıdan çıxdı.
- Firuzə..
- ....
- Bəlkə....bəlkə bu gecə qalasan. Səhər gedərik. Söz səhər aparacağam.
- Niyə?
- Xahiş edirəm. qal bu gecə. Səhər özüm aparacağam. Hara istəsən. Amma bu gecə burada qal.
- Maşında gözləyəcəyəm.
Firuzə geriyə dönmədən maşına üz tutdu. Kənan tutulmuşdu. Heç kimdən indiyə kimi bu qədər içdən nəsə xahiş etməmişdi. Və heç kim onun xahişini Firuzə kimi yerə salmamışdı. Kefsiz halda maşına gəlib çatdı. Firuzə arxa oturacaqda əyləşmiş başını aşağı salmışdı. Sükan arxasına keçib maşını işə saldı. Yolda heç kim danışırmırdı. Kənan əlini atıb radionu qoşdu. Dalğaları tez tez çevirib yenidən söndürdü. Yolun yarısında maşını sağa çəkib saxladı. Heç geriyə belə dönmədən başını oturacağa söykədi. Bir neçə dəqiqə səssizlik hökm sürmüşdü. Başını döndərib Firuzəyə baxdı. Pəncərədən çölə baxan Firuzə üzünü belə döndərmirdi. Kənan yenidən üzünü döndərib yola baxırdı. Bir xeyli müddət hər ikisi səssizcə öz dünyalarına qapıldılar. ətrafda olan səssizliyi isə arasıra yoldan gəlib keçən maşınlar pozurdu. Kənan gözünü bir nöqtəyə zilləmişdi. Gözünü çəkmədən ilk söhbətə başlayan o oldu.
- Niyə qayıtmaq istəmirdin İrana?
- Sabah qayıdıram.
- Amma istəmirdin. Niyə Firuzə?
- ....
- Deməyəcəksən?
- ....
- Yaxşı...gedək...
Səlmanın evinin qapısına çatan kimi Firuzə sağollaşmadan