uzanan kimi yuxu tutmuşdu. Tek çare miqrasiyaya seher gedib onu orada tapmaq idi. Gece ayıq olduğundan seher de yatıb qalmışdı. Fatma Kenanı tırpederek oyandırmağa çalışdı.
- Oğlum, oyan.. ne oldu.. Tapa bilmedin onu? Gece vaxtı qızı hara qoydun.
- Nene..firuze...saat.... saat neçedir.
- Doqquz..
- Niye meni tez oyandırmadın.
- Hara?
- Miqrasiyaya. Firuze orada olacaq. Getmesine izn vermeyecem. getmeyecek.
- Kenan!
- Ata, sonra işim var.
- O qızın arxası ile getmeyeceksen.
- Başa düşmedim.
- Dedim ki, qızın arxası ile getmeyeceksen. Dünen men danışdım. Bu gün vetenine qayıdır. Sen de heyatına qaldığın yerden davam edirsen.
- Başa düşmedim. Sen ne vaxtdan heyatımı yönlendirirsen?
- Kenan o qız bizim aileye göre deyil.
- Niye? Neyi uyğun deyil? Bahalı geyinib keçinmir, qır qızıl taxmır.. ya varlı iş adamının qızı deyil? Bunlar uymur?
- Men sene son sözümü dedim.
- Amma men demedim. Dünene sene sevmirem demişdim yadında...
- ....
- Sehv etmişem. ata.. hem de çox böyük sehv... men o qız sevirem. hem de indiye qeder heç kime bağlanmadığım qeder bağlanmışam. Ilk defedir bu otuz ilde bu cür hissleri mene yaşadan biri ile rastlaşmışam. Ve o qız sade tanınmayan ailenin qızıdır deye sevmekden vaz keçmeyeceyem.. Kenan dediyi sözlere bir anlıq özü de dayandı. Sanki neyinse ferqine varırmış kimi gülmeye başladı.
- Men... men.. bunu indiye qeder niye dememişem.
- Kenan ağlını başına yığ.
- Inan ağlım heç vaxt olmadığı qeder başımdadır. Onu getmeye qoymayacağam.
- Kenan! O bir fahişenin qızıdır! Buna esla izn vere bilmerem.
- Ne?!
- Eşitdiyin. Indi otur yerinde. Heç kim heç bir yere getmir.
Kenan eşitdiyini şokunda divana oturub başını elleri arasına aldı. Hele ona çatmamışdı atasının sözleri. Bir az yerinde oturub sonra evden çıxıb getmişdi. Firuze ise artıq havalimanına yollandırdı. Ceza olaraq tekce ölkeden çıxarılmaqla kifayetlenmemişdi. Türkiyeye 5 il gele bilmek haqqından da mehrum olmuşdu. (p.s bunu sadece hekaye üçün yazmışam.

<< 1 ... 100 101 [102] 103 104 ... 172 >>