- Adım Hüseyndir.Sən oturduğun döngənin yanındaki universitetdə oxuyuram.Səni o gördüyüm gündən özümdə deyləm.bilmirə necə qarşılayassan ama səni sevirəm.
- Bilirəm
- Nə fikirləşirsən
Qız bir anlıq duruxdu.Başını aşağı saldı və düşündü.Bu bir neçə saniyə çəkdi
- Bu olan iş deyil axı
- Onu mənə burax.Hər nə olur lsun vecimə deyil sevirəm səni..Sən əsas içində nə düşünürsən?
- Bilmirəm.Getməliyəm
- Axı indi gəlmisən
- Yox axtaracaqlar indi məni.Bizi görsələr.mənə də sənə də yaxşı olmaz.Gedim mən
- Bəs səni harda görə bilərəm mən?
- Qayıdacam mən həmin yerə
- Haçan ?
- Bilmirəm
Bunu deyib getdi,Qaçaraq uzaqlaşdı.Mənəsə sadəcə arxasınca baxmaq qalmışdı.O gedəndən sonra Vasif gəldi.Üzümə baxaraq sualalr yağdırmağa başladı.mənsə hələ öz içimdə olan suallara cavab axtarırdım.Nə özümə nə də Vasifə cavab verə bilmirdim.Bildiyim tək şey vardı.Sevgim qarşılıqsız deyildi.O da mənə qarşı nəsə hiss edirdi.Bunu sözlərindən də mənə baxışından da his etmək olardı.
Vasif mənim hələ fikirdə olduğumu anlayıb şose yola gətirdi və taksi saxladı.Gedib bir kafedə oturduq.mənə kofe sifariş verdi.Ordaca olub bitəni Vasifə danışdım.Sözümün sonunda isə belə dedim
- Daha bəsdr.Bir görüş.Sadəcə bir görüş də bəs edər ki hər şeyi həl edim.Bu dəf onu bura qayıtmağa qoymuyacam.
- Neyniyəssən guya?
- Qaçırdacam
Ən azından mənim dünyamda elə idi.Əynindəki cır cındır idi, makyaj nə vaxtsa üzünə dəyib ya yox heç bilmirəm də.Ama u halında belə gözəl idi.onu dəbli geyimdə, bəzəkli təsəvür etmək isə ürək döyüntülərimin sürətini artırmağa yetərdi.
Budur artıq o qarşımda dayanmışdı.Məə baxaraq nəsə deməyimi gözləyirdi.Mənsə bacarmırdım.Səs çıxmırdı məndən.Sanki anadangəlmə lal imiş imi danışmağın nə olduğundan xəbərsiz idim.Ama özümə gəlməliydim burda çox dayana bilməzdi.Ona görə də özümü bitəhər danışmağa məcbur etdim.
- Salam.
- Salam
- Mmm necəsən?
- Yaxşıyam
- Şeyy mənn..
- Kimsən sən? Nə istiyirsən?
Bu səsin melodiyası altında danışmaq nəsə başa salmaq nə dərəcədə mümkündü