ama nə edə bilərik.Mən dilənçiyəm.Sənsə başqa dünyanın insanı
- Dünyaları boş ver.Əgər sevgi varsa o dünyalar arasında ya körpu quracaq, ya da özümüzə başqa dünya tapacıyıq.Səni oradan çıxarmaq istiyrəm..Oranın adamı olsan da daha olmanı istəmirəm.
- Oranın adamı deyiləm.Oranın adamı olmağa məcburam.
- Necə yəni
Kiçik yaşlarımda gözəl həyatım vardı, ailəm , evim, otağım oyuncaqlarım.Rayonda yaşayırdıq.Atam məni çox sevirdi mən də onu.Mənə tez tez şəkilli kitablar alardı, mənə nağıllar oxuyardı.Mən də kitab oxumağı bacarmasam da oxumağı sevərdim. Atamın nağılllarıyla baxdım dünyaya.Yaxşıların xoşbəxt, yamanların pis günə qaldığı dünya.6 yaşıma qədər elə idi sanki.Bir gün atam məni parka gəzdirməyə apardı.Hər şey o gün dəyişdi,Atamla gəzir o karuseldən, bu karuselə qaçırdım.Atam hey “ ay qız az ora bura qaç, itəssən tapammıyacam səni” Atama həsəd aparırdım.Hər şeyi bilirdi sanki öncədən..İndi belə ağlımda dünyanın ən ağıllı insanı kimi qalıb.. Nəysə Atam yorulub skamyada oturdu , mənə baxırdı.Yanına gedib dondurmaq almaq istədiyimi dedim.Dondurmanın pulun alıb qaçdım.Dondurmanı alıb elə divarın kənarındaca yeyirdim.Birdən birə gözüm qaraldı.İki əlin məni gözümdən və ağzımdan tutduğunu his etdim.Sonra maşın səsi.gözümü açdığımda artıq tanımadığım yerdə, tanımadığım insanlarla idim.günlərlə məni döydülər, dilənməyə məcbur etdilər.O gündən buralardayam elə
Deyəcək sözüm yox idi.Daha doğrusu taqətim yox idi gözlərim dolmuşdu.Onun gözlərinə baxdım.yaş damlasının yanaqdan aşağı düşməsinə qoymadım.Üzünü sildim.Birdən birə sanki içimdən bir qüvvə mənə bunu etməyə əmr etdi və onu qucaqladım.Bunu gözlüyürmüş kimi o da məni bərk bərk qucaqladı.Ağlamağa başladı.Onun ağlamasını görmək-Mənim üçün bu anda müharibədə ölən uşaqlar belə, Afrika çöllərinin susuz əhalisi belə, nə də təbii fəlakətdə ölən insanlar belə bu qədər dəhşətli gəlməmişdi.Buna dayana bilməzdim.Te zbazar nəsə tədbir görməli idim.
- Qulaq as, Sabah bu vaxt burda ol.Sabah sənin üçün gün olacaq.Sabahdan sənin