n də mənim də üzümüz gülməyə başlıyacaq.İnan mənə
- İnanıram.Bunu atamın nağıllarında örgəndim.Əvvəl yaxşılar şahların divlərin zülmünə düçar olur. Sonda isə onlar uduzur yaxşılar qalib gəlir.Hər nağılın da qəhrəmanı olardı.Xalqı, ya şahzadəni xilas edirdi.Sən mənim qəhrəmanımsan
Qalıb saatlarla danışmaq, ona sarılmaq istiyirdim ama pəncərədən baxanda qaraçılardan birinin onu axtardığını gördüm.Ona dedim və çıxaraq təcili qaçdı.Mənsə təcili işə qoyuldum.Şahzadəmi xilas etmək vaxtı idi...Bu vaxta qədər hər şey yaxşı idi, yolunda və lanladığım kim getmişdi.Ama hələ qarşıya baxanda yolun əvvəlində olduğumu sanırdım.Hələ ailəmin nə işlər çevirdiyimdən xəbəri yox.Əslində xəbəri olanda da nələr baş verəcəyini bilirdim.Bunun var dövlətə aidiyatı yoxdu, heç bir ailə dilənçini qəbul etməzdi.Eynən mənim ailəm də.Əslində bir ailə kimi, ata, ana kimi onları uşaq vaxtı çox sevirdim.Hər cür oyuncağım vardı, yaşıdlarım kompyuter sözünü deyə bilməyən vaxtlarda mən evdə kompyuter oyunları oynayardım.Yaşıdlarımın ancaq TV-də gördüyü bir çox yerləri mən gəzərək görmüşdüm uşaq vaxtı.Ama sonra artıq necə deyərlər ağıllanmağa, çox şeyi dərk etməyə başlamışdım. Oxuduğum kitablar, gördüyüm bir çox şeylər mənə əslində həyatın tamam başqa, puldan asılı olmayan üzünü də göstərirdi. Qısaca desəm, bir neçə dəfə sınamışdım və görmüşdüm ki onlar məndən çox pulu sevirlər.Pulu hər şeyin göstəricisi sanırlar.Pul olmayan hər nəsə artıq onlar üçün yad idi.Bu gün varlı biriylə dostluq edərkən sabah iflas oldu deyə dostluğu da bitirmişdilər. Qazanc yox idi deyə xeyriyəni axmaq iş sayırdılar. Halbuki bir şam yeməyinə verdikləri pul bəlkə də bir xəstənin müalicəsi idi.Yəni uzun sözün qısası, onların bu simasını mən dərk etə qabiliyətinə malik olduqdan sonra görmüşdüm və artıq onlar get gedə məndən uzaqlaşmış, yadlaşmışdılar. Mən ama simamı qorumağa çalışmış və müəyən qədər bacarmışdım.İndi bu insanlara mən bir dilənçini sevirəm desən heç inanmıram ki “bu bizim oğlumuzdu qəbul edək” fikri onların