Adi sıradan bir gün idi.Əslində sıradan deyərkən hər kəsin adi anlayışı fərqlidir.Yenə evdən dalaşaraq ayrılmışdım.Hər gün çığır bağırla evdən çıxmaq məndə adət halını almışdı.Ailəm varlı bir ailə idi.Atam nəhəng şirkətlərə sahib iş adamı idi.Ailəm də pulların verdiyi görkəmə sahib çıxmağa çalışır, varlı insanlarla günlərin keçirir, bahalı yerlərdə yeyir içir, bahalı yerlərdən alış veriş edir, bir sözlə həyatlarını pulla bəzəyirdilər.Qısaca klassik dövlərdəki zadəgan ailəsi tablosunu çəkirdilər.Mənsə sanki pulu qəbul edə bilmirdim.Əsasən dost tanışlarım, oturduğum gəzdiyim yerlər heç də varlı olduğumu his elətdirmirdi.Zənnimcə pul insandan çox şeyi alırdı gerçək səmimiyəti, bir çox həyati dəyərlərdən mərhum edirdi.Buna görə də ailəmlə aramızda çin səddi qurulmuşdu. Çox vaxt da metro ilə dərsə gedirdim.Tıxaclı yollardan, siqnallardan və bahalı maşınların gurultulu meyxanalarından qaçırdım.
Adi sıradan bir günün ilk saatları idi, səhər açılmış və Elmlər akademiyası metrosundan çıxaraq universitetə yola düşmüşdüm.Yol boyu dilənçilər öz sahələrini paylaşıb oturmuşdular və standart lent yazısı kimi həmişəki sözlərni təkrarlayırdılar.Mənə elə gəlirdi ki onlar sanki ruhdu , hər kəsə görünməyən varlıqlardı.Çünki cuzi adam onların varlıqlarını his edərək onlara diqqət verirdi, qalanları isə sadəcə yolunu gedirdi.Universitetin yolu tikintiyə görə bağlandığından yol uzannış dilənçilər də artmışdı. Mənimsə qəribə vərdişim vardı ki hamısına diqqətlə baxırdım.Bu gün xala paltarın dəyişib, uşağın əlində başqa kukla var.Beləcə yol daha qısa gəlirdi.
Adi sıradan bir gün davam edirdi.Yolumun sonuncu döngəsinə qədər.O döngə ki həyatımın davamını bütünlüklə dəyişəcəkdi, başıma çox şeylər gətirəcək,Kimlərdənsə ayrı salacaq, kimlərisə qovuşduracaqdı. Kimisinə görə faciə olacaqdı həyatım. Ama mənə qalsa o döngə həyatıma yeni rəng qatacaqdı.Çünki o döngədə yeni dilənçi oturmuşdu.
Dilənçi gənc yaşlarında bir qız idi, təbi ki ona qız deyilərsə. Mən sanki orada məhşur rəssamın möhtəşəm