a otağı idi.Ayağa qalxmağa çalışırkən yaxşısan deyə bir səs eşitdim.
Başımı çevirib səs gələn tərəfə baxdım.Mənə qorxu ilə baxan gözlə qarşılaşdım.
G:Sən..Nazlı..
Onu görmək məni təəccübləndirmişdi.
N:Yaxşısan?
Bu səfər o səsdə qorxu da var idi
G:Yaxşıyam narahat olma.
Səbəbini bilmirəm,ama mən ona ürəkdən gülümsəmişdim.Halbuki ona nifrət etməli idim.Ona görə təkliyə məhkum edilmişdim.Sırf o xoşbəxt bir həyat sürməsi üçün....Bunları fikirləşərkən gülən üzümün yerini böyük bir kədər almışdı.Başımı qaldırıb təkrar Nazlıya baxdığımda gözlərindən yaş axdığını gördüm.Onu bu şəkildə görmək vicdan əzabı çəkməyimə səbəb olmuşdu.Canımın ağrıdığı kimi,ürəyimin də ağrımasına səbəb olmuşdu.
G:Sən ağlayırsan?
Nazlı mənə baxmadan dedi:Yox ağlamıram..
Mənə bu cavabı verməsi canımın daha da ağrımasına səbəb olmuşdu.Onun çarəsiz halını gördükcə gözlərimin dolduğunu hiss etdim.Bir neçə dəqiqə səssiz qaldıqdan sonra Nazlı dedi:Niyə ağlayırsan?
G:Niyə ağladığımı bilmirəm.
N:Ağlayırsan sən?
G:Yox.
N:Niyə ağlayırsan?
G:Bilmirəm.niyə ağladığımı bilmirəm.
N:Hər şey üçün üzr istəyirəm.
G:Niyə üzr istəyirsən?
N:Bu vəziyyərdə olduğun üçün.Əgər mən olmasaydım ..canın ağramayacaq,acş çəkməyəcəkdin.İçində nifrət,kin olmayacaqdı.
G:Nazlı sənə nifrət etdiyim üçün üzr istəyirəm.Bir anlıq da olsa üzr istəyirəm.
Dodaqlarımdan çıxan sözlərin fərqinə varınca göz yaşlarım daha çox axmağa başladı.Nazlı da hıçqırıqlara boğulmuşdu.Yavaşca əlini uzadıb çarpayının üzərində olan əlimi möhkəm sıxdı.
Ət dırnaqdan ayrılarmı?Nifrət və kin bütün qəlbimizi və bədənimizi bürümüşdü.Ama isti bir toxunuşu hiss etdiyimiz anda heç birimizin fəqrındə olmadığı bir yerlərdə gizlənən şəfqət və mərhəmət hissi olduğdunu başa düşərik.İndi Nazlı ilə mən bu vəziyyəti yaşayırdıq.İsti bir toxunuş hər şeyi unutdurur.
Bir neçə dəqiqə sonra qapı açıldı.Ayaz gülərək mənə tərəf gəlirdi.Mən də Ayaza baxarkən arxasında olan qadını gördüm.Üzümdəki gülüş yox olmuşdu.Hər nə qədər bu qadını anam olaraq görməsəm də