Kimse günahkar deyil...
Kübra'nın keder dolu sesi, onun dodaqlarında acı bir tebessüm yaratdı..
-O meni görmek istemir...
Deye pıçıldadı, axı bu niye onun qelbini parçayalırdı. Axı bu adam ona yad idi, ve o bu adama nifret edirdi... Ìndi ne deyişmişdi ki?.. Onun qebul etmediyi bir heqiqet var idi.. Bir vaxtlar yad bildiyi, nifret etdiyi adamı qelbinde heyat yoldaşı olaraq qebul etmişdi artıq.. Kübra'nın teselli dolu sözleri onu fikir dünyasından ayırdı..
-Canım, Şamil'in sözlerine ehemmiyet verme, o hirsli olanda ne dediyini bilmir sakitleşen kimi her şeyi unudacaq.. Helede körpenizin xeberini eşidende her şey arxa planda qalacaq...
Eşitdiyi son sözler onu narahat etmişdi, aralarındakı problemi hell etmek üçün körpesinden istifade etmeyecekdi..
-Kübra, xahiş edirem en azindan Fidan'ın veziyyeti düzelene qeder bunu ona söyleme.. Problemlerimizi bele hell ede bilmerik..
Kübra etiraz etmek üçün,.
-Axı Asya..
Dedi amma genc qadın onun sözünü kesdi..
-Xahiş edirem Kübra, söz ver ki, men ona her şeyi izah etmeyene qeder ona heç bir şey söylemeyeceksen.. Söz ver..
Asya'nın israrı qarşısında Kübra.
-Söz verirem..-Dedi, -Amma çox uzatmayacaqsan, vaxtı gelen kimi söyleyeceksen..
Deye elave etmeyi de unutmadı...

Qaranlıq kücede addımlayarken hara getdiyini bele bilmirdi.. Kübra'nın onun üçün hazırladıĝı otaqda çox qala bilmemişdi.. Otaq onu boĝurdu divarlar sanki onun üstüne gelirdi.. Hava yavaş yavav işıqlansa da, labirinte benzeyen küçelerde helede qaranlıq hakim idi.. Hara getdiyini bilmeden addımlayarken elinde, kiçik defterden başqa bir şey yox idi, saçları çiynine daĝılmış, toy merasimi üçün geyindiyi qara qırmızı reglerin qarışıĝı olan paltarı ezilmişdi.. Adeti üzre yere baxaraq addımlayarken aniden dayandı, başını qaldırıb qarşısındakı evi izledi.. Bu evi tanıması uzun çekmedi.. Dodaqlarını acı bir tebessüm sararken olduĝu yerde dayanıb bir vaxtlar ona eziz olan evi izledi.. Bu küçelerde qaçdıĝı, yaşıdları ile oyunlar oynadıĝı vaxtlar elede uzaq