a düşürem, siz haqlısınız.
Dedi. Bu sözler meni utandırdı...
-Sabah seher 9-da müayine üçün geleceyem.
Ìcazenizle Cenab Polkovnik.
Deyib otaqdan çıxdım. Xestexananın qarşısında
maşından düşerken darvazanın qarşısında
dayanan tibb bacılarının qeribe terzde
baxdıqlarını gördüm. Bu meni çox narahat
edirdi istemirdim dostlarım meni sehv başa
düşsünler.
Axşama qeder eyni işler... Şam yemeyine bir
parça çörek, bir qab da içinde ne olduĝunu tam
anlaya bilmediyim şorba verdiler. Yemekxananın
en küncünde olan masada tek oturmuşdum. Heç
kimle danışacaq halda deyildim. Çox
yorulmuşdum iki gün idi ki, yatmırdım.
Yorĝun bir halda fikir xeyal dünyasina dalıb
qaşıqla şorbanı qarışdırırdım. Olya yanımda
oturanda fikirden ayıldım..
Qeribedir hemise susmaq bilmeyen qız, indi bir
kelime bele danışmırdı. Ona baxdım.
-Olyacan sene ne olub niye danışmırsan?
- Mene heç birşey olmayıb- deye o qeribe terzde
cavab verdi, bu meni teccüblendirdi - Bes sen bu
gün hara gedmişdin?
Men başa düşdüm Olya ne demek isteyir, sakitce
onun gözlerine baxaraq.
- Olmaya sende onlar kimi düşünürsen?
Dedim... Dondu çaşıb qaldı, kekelemeye başladı
men onu yaxşi tanıyırdım.
- Olya sen ki, menim uşaqlıq dostumsan. Biz ki
seninle 20 ildid tanışıq, sen düşünürsen mi ki,
men ele bir şeye qadir insanam?
O çaşqın ve utancaq halda..
-Nikita men...
-Daha heçne deme, men başa düşdüm..
Ayaqa qalxıb getmek isterken elimden tuttu..
-Baĝışla meni Nikita... Yalvarıram baĝışla... Bir
an senden şübhe ettiyim üçün meni baĝışla.
Bundan sonra yalnız sene inanacaĝam...
Dedi onu qucaqladım.
-Aĝlama
Deyib saçını sıĝalladım her kes bize baxırdı
utandım...
Bütün gece növbeçi olacaqdım. Buna göre biraz
dincelmey ve paltalarımı deyişmek üçün otaĝıma
qalxdım...
Qaranlıq dehlizde addımlarımı sayaraq
gederken saat iki olardı. Xesteler, hekimler
hetta növbeçi eskerler hamı yatırdı. Bezen çox
uzaqlardan gelen top ateşleri insanın beyninde
sadece bir fikir oyadırdı "Bu ateş kim bilir