.
Keder dolu bir gülüş bürüdü üzünü elave etti.
-Buranın yemekleri çox pisdir, anamın yemeklerine tay ola bilmez.
-Haqlısınız...
-Ya siz Hekim. Sizin ikinci yolunuz olsaydı bilseydiniz ki, bir gün düşmenlerinizi müalice edeceksiniz. Yene de mi hekim olardınız...
-Beli... Yenede hekim olardım.
-Niye Hekim?
Deyerek gözlerimin içine baxdı...
-Çünki insanların öldüyünü görmek ne qeder pis olsa da, onların yaşadıĝını görmek ondan qat qat gözeldir...
Susurdu ama gözlerini gözlerimden ayırmırdı. Men bu gözlerden anlayırdım ki, heç de her şey uzaqdan göründüyü kimi, deyil... Qapı döyüldü, men özüme geldim, o sanki sesinin tonunu düzeldirmiş kimi öskürdü, ve eyni ses tonu ile amirane "Gelin" dedi. Qapını açan esker masanın üstüne çox gözel naxışları olan kiçik fincanlarda çay qoyub çıxdı...
-Çay için hekim.
Dedi, başa düşmek olmurdu teklif mi edir, yoxsa emr mi.
-Belke çaydan evvel icaze veresiniz yaranıza baxım? Men xestexanaya qayıtmalıyam...
Gülümseyerek başını silkeledi.
-Siz Krügerden daha tersiniz...
Gülümsedim... Men onun yarasına baxdım sarĝı bezini deyişdim, çantamı yıĝdım.
-Veziyyetiniz yaxşıdır Cenab Polkovnik.
-Danvits.
Men çaşqın halda
-Başa düşmedim..
-Armin Danvits... Adım... Yeni soy adım..
Elini uzatdı, üreyimi bürüyen heyecan içinde elini sıxdım.
-Nikita Nikolayevna.
Daxilen qarşısını ala bilmediyim bir hiss meni ona baĝlayırdı. Özüme gelib elimi onun elinden çekdim.
-Men gedim...
Deyib çantamı götürdüm.
-Sabah bu vaxt geleceksiniz?
-Gelmeyimi isteyirsinizse elbette...
-Sabah men polkda olacaĝam, saat 2 de men özüm gelerem...
O meni qapıya qeder ötürdü, küçeni dönerken arxaya baxdım o helede eyni yerde dayanıb arxamca baxırdı.... Men ise dönüb iti addımlarla xestexanaya yöneldim.
Sehere qeder yata bilmedim, yuxusuzluq ve qarışıq fikirler meni deli edirdi. Düşünüb içinden çıxa bilmediyim boş fikirler... Gün gettikce uzanan müharibe bizim ne vetenimizden, ne evimizden, nede ki, ailelerimizden xeberimiz var idi... Her kesin