çiynimde bir el hiss ettim.. Bu Lüdviq
idi.. Kederli baxışlarımdan her şeyi oxumuş kimi
"Kederlenmeyin Hekim Tanrı kömek eder" Dedi
onun elini sıxdım gülümsedim ve hebsxanaya geri
döndüm.Axşam yemeyinde yene terkibinde ne olduĝunu anlamaq üçün böyük fikirler yürütdüyümüz şorba vermişdiler, otaqın qapısın açıb penceyimi yataĝın üstüne tullayan vaxt saat bire on deqiqe işleyirdi. O axşam da yatmaq üçün böyük mübarize apardım, amma qarışıq fikirler, ruhi ve fiziki yorĝunluq içinde, xoş bir şey haqqında düşünmek asan deyildi.
Bir an çiçekli gözel bir baĝçada olduĝumu gördüm, elimde bir deste qırmızı qızılgül vardı, sadece hündür aĝaclar vardı, heç bir bina toz torpaq, eksine yaşıl çemenlik... Bu yer olduqca tanış gelirdi mene, etrafda heç kim yox idi... Sadece rengbereng çiçekler, xoş neĝme söyleyen quşlar, ter temiz mavi semadakı aĝ buludlar. Ayaqyalın yaş otların üstünde yeriyerken çalışırdım gülleri ayaqlamayım. Sonra dehşetli göy gurultusu. Semanı bürüyen qaranlıq, bunlar buludlar deyildi... Bomba yaĝdıran teyyarelerdi.. Dayanmadan qaçmaqa başlayıram. Evler yaş küçelerde haray salan insanlar... Bax budur çatıram qorxulu heç ne yoxdu indi men anamı qucaĝlayıb bu gülleri ona verecem, oda çox sevinecek alnımdan öpecek. Budur bizim küçe, bizim ev... Bes bu nedir? Niye evin qarşısında maşın var? Niye menim ailem o maşına minir?
"Yox.. Menide gözleyin" deye baĝırdım. Amma onlar meni eşitmir, men qaçıb çatmaqa çalışdıqca maşın süretini birazda artırır. Getdikce gücümü itirirem artıq qaça bilmirem. Son bir defe de uzaqlaşıb geden, maşının arxasıdan "Ataa" deye çaĝırıram.. Amma öz sesimi özüm bele eşitmirem. Artıq gücüm tükenib çox yorulmuşam yolun ortasında diz çöktüm, bu nedir? Yaĝış?!
Bütün bedenimi isladan, saçlarımdan axan su damlaları. Onlar göz yaşlarımı da yuyub aparır. Uzaqdan gelen ayaq sesleri qarşımda dayanan ayaqlar, bu kimdir...
Başımı qaldırıb mene uzanan elin sahibine baxıram. Bu Odur... Elini tutub ayaĝa qalxıram meni qucaĝlayır... Mende onu