gün uşaq evinin müdürü Anna xanım yanıma gelib dedi ki, senin de ailen, evin, öz otaĝın, oyuncaqların olacaq, iki melek gelib elimden tutub meni öz yanlarına aparana qeder buna inanmırdım. Onlar meni o qeder çox sevdiler ki, başqa bir ailemin olduĝunu bele unuttum, unutturdum, onlar menden heçne teleb etmeder, men onları xoşbext etmek üçün bu peşeni seçdim. Heyatım boyunca heç neye peşman olmadım... Üzüldüyüm yegane şey onlardan ayrılmaqdır, meni qorxudan yalnız onları birdaha göre bilmeyeceyim düşüncesidir. Bu qeder.. Ama indi de tek deyilem Olya var o mene doĝma bacı kimidir. Sonra baş hekim Osmin... Bes sizin aileniz.?
-Menim sizinki qeder eziyetli heyatım olmuyub, indi yalan danışardım yox atam meni döyürdü, anam meni sevmirdi? Yox tamam eksine atam meni çox sevirdi anam ise sadece olaraq mene aşiq idi. O deyirdi birgün böyük adam olacaqsan... Atam poçtalyon işleyirdi, o isteyirdi men mühendis olum amma men uşaqlıq illerimden herbiçi olmaq isteyirdim bu fikri mene Himmler sevdirmişdi, atam ölenden sonra orduya könüllü yazıldım.. Ìndi düşünürem ki, bu heç yaxşı fikir deyilmiş...
Dedi gülümsedi, ama üzündeki kederi gizlede bilmedi...Gözlerindeki derin hüzünü gördüm,
Müharibe çox pis şeydir.. Belkede dünyadakı en dehşetli şeydir... Onun çox, ferqli iyrenc üzü var.. O yalnız yandırıb daĝıdmır, o insanların mesum arzularını oĝurlayırdı.. Ayrı ayrı heyatları ayırır, çox başqa yad bir aleme salırdı.. Elbette mende bu gözel sakit baxçada oturan vaxt, bilmirdim ki, Leninqradda insanlar aclıqdan "distrofiya" adlanan xestelikden eziyet çekir, ezab içinde ölürdüler... Belke indinin özünde bele cox adam bunu bilmir, amma Leninqradda bu xesteliyin elametlerini inkişafını, sonluĝunu, ve qurtuluşunu adi vetendaşlar hekimlerden pis bilmirdi.. "Distrofiya" xesteleri üçün isti vanna, bir az artıq yemek, bir diş sarımsaq qurtuluş demek idi. Ìndi bezilerine "heç ne" kimi gelen bu şeyler, o insanlar üçün Heyat demek idi. Bu qeder ezab, ölüm, aclıq, varken, nece olurdu ki, bu