u şeher helede mübarize aparırdı? Heç kim bilmirdi, bunun yegane bir sebebi vardı, yaşamaq arzusu... Azadlıq eşqi, bu aclıqdan üzülmüş, insanlara güc verir onları ayaq üste durmaqa mecbur edirdi. Her gün aclıqdan zavodlarda dezgah arxasında yıxılıb huşunu itiren, hetta ölen bu insanların böyük fedakarlıqları bu müharibenin taleyini hell eden esas amillerden biri idi.
Heç kim düşünüb bu sualı vermirdi. Leninqrada geden yegane demir yolu xettinin keçdiyi Tixivin şeheri işĝal olunandan sonra Leninqrada erzaq hansı yollarla çatdırılır? Nece olur ki, Leninqrad ŞDM (Şeher Daxili Melumatlarında) deyilirdi ki, şeherde olan erzaq ehtiyyatı en çox iki hefte bes edecek. Amma artıq dört hefteden çox keçmiş bir vaxtta şeher helede teslim olmamışdı, helede savaşırdı. Onu ölenlerin ruhu mu qoruyurdu? Xeyir! Bu şeher son nefesi ile yene yaşayırdı... Heç kim bilmirdi ki, xeritede mavi rengle gösterilen kiçik bölge, Leninqradın döyünen, damarlara teze qan yollayan üreyi olmuşdu.. Bezileri üçün xeritede şerti işare olan Ladoqa gölü üstünde olan bütün tehlükelere baxmayaraq neçe neçe insan özünü tehlükeye atıb su yolu ile şehere erzaq silah daşıyır,.. Qışda bu su donan vaxt heç kimin aĝlına gelmiyecek bir yola el atıb buzun üstünde asfalt yolundan ferqlenmeyrn bir yol düzeltmişdiler...
Mende o gün o baĝçada oturan vaxt bütün bunları bilmirdim. Heç tesevvür bele etmirdim. Men sadece o anı o gözel güllerin xoş etrini xatırlamaq isteyirdim. Belke men vicdansız pis bir insan idim, yegane bir tesellim vardı axı men bütün bunları bilmirdim... Amma bu menim vicdanımı susturmurmaĝa kifayet etmirdi.
Ìndi bele bezi geceler başımı yastıĝa qoyub vicdanımla tek qalanda vicdanım meni günahkar çıxardırdı... Uzaqdan baxsaq günahkar men deyildim. Bizim heyatımıza icazesiz soxulub mesum arzularımızı, xeyallarımızı elimizden alan Müharibe cox qeddar idi..
Bu güller mene bizim evin penceresinin qarşısına qoyduĝumuz anamın çox diqqetle qulluq ettiyi dibçekleri xatırladırdı. Birdefe men istemeden