dibçeklerden birini düşürüb sındırmışdım, dibçeyin yanında diz çöküb yarım saat "ana onu öldürdüm" deyib aĝlamışdım. Anam ise meni inandırmışdı ki dibçeyi deyişsek ve yaxşı qulluq etsek o yene evvelki halını alacaq... Üzümde yaranan xefif tebessüm onun diqqetini çekmişdi..
-Ne düşünürsen Hekim?
-Bu güller mene gözel günleri xatırlattı. Bu beş ayda menim heyatımda olan en gözel an budur. Sonsuza qeder hafizemde qalacaq, bu yer, bu güller, bu aĝac, bu skamya...
Sustum "birde sen" dememek üçün sustum. Son sözleri uddum.
-Amma menim xeyallarımda tek sizin gözleriniz qalacaq, düşmen ölkenin gözel meleyi,..
Ele arzu edirdim ki, o düşmen olmayaydı.. Gözlerine baxdım, düşmenlik gösteren heç bir iz yox idi onun gözlerinde, men ona heç ne deye bilmezdim gec ya tez o gedecekdi. Buna mecbur idi. Men ise ailemi, vetenimi utandırmamaĝa mecbur idim. Menim sevgim günah idi, bu qeder mesum olan bu hiss menim heyatımda menim üçün böyük günah sayılırdı.
Biz qayıdan vaxt saat 11 idi, men heç kime görünmeden otaĝıma qalxdıqım üçün çox sevinmişdim. Olya yatırdı her halda o ele güman edirdi ki men emeliyyat otaqlarından birindeyem... Sehere qeder qarışıq yuxular gördüm, oyanan vaxt özümü hedsiz yorgun hiss edirdim.
Dehlizin sonundakı otaĝın qapısını döyen vaxt üreyimde birce arzu vardı. Burdan çox uzaqlarda olmaq, amma men o vaxt bilmirdim ki, hele qarşıda meni gözleyen daha dehşetli hadiseler var.
Ìçeriden tanış ses sakitce "gelin" dedi qapını açdım, Osmine dünenki görüş barede melumat verdim, dermanlar tez vaxtda xestexanada olacqını dedim..
Elbette ki, men ona baĝca barede güller haqda heç ne demedim. Men bu haqda özüme bele danışa bilmezdim, özümü inandırırdım ki, onu sevmek mene qadaĝan edilib, biz onunla heç vaxt birlikde ola bilmezdik... Bunları bilirdim bilerek yenede sevirdim...
Tek qalmaq isteyirdim, insanların üzüne baxmaq mene agır gelirdi. Heç kime öz veziyyetimi izah edecek halda deyildim, buna taqetim yox idi. Xestexanaya her gün yaralı gelir saĝalan