bardaq bulanıq qendsiz çay qaranlıq gecenin derinliklerine dikilmiş baxışlarla geden qızĝın mübarizenin olduĝu istiqamete baxırdım. Bilirdim ki, orda bu deqiqe menim emek verib müalice ettiyim insanlar ölür.. Onun da saĝ olub olmadıĝını bilmirdim, sadece hiss edirdim... Menim üreyim döyünürdü, axı o ölmüş olsaydı menim de üreyim dayanardı.
Yox bu adam belece getmek üçün girmemişdi heyatıma, bunun sonu bele ola bilmezdi. O menim taleyim idi... Mübarize aparmaq lazımdır.. Üreyimde get gede artan qorxu hiss "hazır ol -deyirdi- seni hele çox şey gözleyir"

1941-ci ilin 9 dekabr günü, heyat mene unuda bilmeyeceyim bir zerbe vurdu. O gün geceden ateş sesleri susmaq bilmirdi. Şeher artıq boşaldılırdı, alman ordusu Volxova doĝru suretle geri çekilmeye başlamışdı. Xestexanada hamı bomba sıĝınacaĝında idi.. Ne gülünc sözdür "bomba sıĝınacaĝı".. Bir il evvel bu sözün menasını bilmirdim, indi ise meişetimizde geniş isdifade olunurdu bu söz... Sakitce pencerenin qarşısında dayanıb uzaqlara baxırdım üç gün idi ki, burdan ayrıla bilmirdim. Bu binada hökm süren sakitlik müharibenin xarakterine zidd idi. Uzaqda minler milyonlar ölürdü, bezi kitablarda sadece reqem yıĝını kimi gösterilen bu itkiler... Ìnsan idi, nefes alan düşünen canlı varlıqlar.
Heyat insani nece de deyişir. Men düşünmezdim ki, ne vaxtsa bele şeyler düşüneceyem..
Seher pencere qarşısında dayanan vaxt şehere qarşı güclü top ateşi başladı. Bu ne demekdir? Men bele bir şeyi gözlemirdim, bu ateşi açan almanlar deyildi, çünki onlar yavaş yavaş şeherden çıxırdı, bu onları teqib eden Volxov cebhesi qüvveleri idi, onlar düşünmürdüler mi, şeher boş deyil?!
Bir an yer titredi, böyük bina dehşetli gurultu ile sarsıldı, pencerelerin şüşeleri sınıb töküldü, geri çekildim amma müvazimetimi saxlaya bilmedim... Gücle ayaĝa qalxdım, qulaqlarım... Men heç ne eşitmirdim, dehşetli uĝultu bütün sinirlerimi iflic edirdi. Ìçimden bir ses "burdan tez çıxmaq lazımdır" deyirdi.
Başım herlenirdi, qulaqlarım heç ne eşitmirdi.