bilirem... nefes alır...
Gözümün qarşısında bir meyit kimi sürüyerek onu yük maşınının arxasına qoyarken son ümüdle qolumdan tutan eskere yalvardım...
-Xahiş edirem buraxın meni, yalvarıram burax axı onu incidirsiniz... O saĝdır men bilirem nefes alır... Men hekimem bilirem..
Mene yaxınlaşıb düz gözlerime baxaraq.
-Nefes alırdı amma bundan sonra almayacaq Hekim... Aldıĝı qederi ona besdir...
Deyen kapitanın sözleri, soyuq istehzadan eyilen sifeti, heç yuxularımdan çıxmırdı. Ìki il men bu dehşetli yuxudan oyanacaĝımı her şeyin deyişeceyi günü gözleyirdim.
Meni tutan eskerin qolumu buraxması ile birlikde diz üste yere yıxıldım. Qalxacaq taqetim yox idi, göz yaş içinde aĝır aĝır herekete gelib uzaqlaşan yük maşınına baxdım.
"Bu son ola bilmezdi... O bele öle bilmezdi. Men.. Aman Tanrım men ne ettim?! O mene göre öl... Yox o ölmeyib, nefes alırdı özüm gördüm. "
Yarı huşsuz veziyyetde yattıĝım xestexana otaĝında, ne qeder qaldım yadımda deyildi... Sadece baxışlarımı bir nöqteye zilleyib saatlarla oturduĝum o çarpayıdan başqa heç ne, necede qeribedir bir vaxtlar mende nefes alırdım. Yanımda oturub ne ise danışan Olya... O gün baxışlarında gördüyüm qezebi söndüren merhemet.. Elimi tutub mene teselli vermesi, men onun tez getmeyini isteyirdim.
Görmek istemirdim heç kimi, o uzaqlaşan yük maşının arxasınca pıçıltı ile dediyim " Men seni son nefesime qeder seveceyem" sözlerimden sonra tek kelime bele söylememişdim. Men sözleri unutmuşdum.. Ne ferqi var artıq danışmaqın ! Men qatil idim. O mene göre, menim günahıma göre öl... Yox bes niye axı men onun öldüyünü hiss etmirem?
Gözlerimi tavana dikib öleceyim günű sebirsizlikle gözleyirdim.

Bir sabah dehşetli kabusdan oyanan vaxt pencerenin önüne qoyulmuş stulda eyleşen adamı gördüm.
-Salam Hekim -men qalxıb yataĝımın içinde oturdum, boş nezerlerle ona baxmaga başladım -eşittim olanları -otaqda gezişerek danışırdı -sene heç yaraşdırmadım... Oturub fikirleşdim. En axırda qerara geldim ki, gelib seninle