vaxtlar senin yaşda olardım... Yetim böyümüşdüm, qız olduĝum üçün atam meni atmışdı, imkanlı bir aile meni himayesine almışdı, öz qızından ayırmamışdı. O evde xidmetci idim... Amma ev sahibi mene heç vaxt yetim olduĝumu hiss ettirmemişdi.. Bir gün evde qiyamet qopdu, sonradan öyrendim qızı Anastasya hamile idi... Leninqraddan bura bu eve köçdük... Onlar hörmetli aile idiler, bu xeber eşidilseydi Sergey Afanasyeviç hörmetden düşerdi. Sonra.. -deyib derin nefes aldı, bilmirem bu ehvalat meni niye heyecanlandırırdı... Elimde sıxdıĝım buĝlanan isti çaya baxaraq diqqetle qulaq asırdım... - Bir müddet sonra gece yarısı kiçik xanımın uşaqı dũnyaya geldi, uşaq 8 aylıq doĝulmuşdu... Qucaĝında uşaq Sergey Afanasyeviç aşaĝı enerken, kiçik xanımın feryadı ürey parçalayırdı. Indiye qeder qulaqlarımdan getmir, bir müddet uşaqa baxdı sonra mene verdi, "apar onu gözüm görmesin, ele yere qoy ki, kimse sahib çıxsın.. Neceki men sene sahib çıxmışam." o an ele dehşetli hissler keçirdim ki, başqasının uşaqına sahib çıxan bu adam, öz doĝma nevesini bayıra tullayırdı, men qucaqımda uşaq hara gedeceyimi bilmeden, hündür bir binanın qarşısında tesadüfen uşaq sesi eştdim. Qapıya qoydum uşaqı qapını döyüb qaçdım... Uşaqı yaşlı bir qadın götürdü, bir müddet men o uşaqı uzaqdan izledim, sonra öyrendim övladlıq veribler. Menim gözümün qarşısında kiçik xanım deli olmuşdu, men ise qorxumdan ve özümü borclu hiss ettiyim üçün susmuşdum. Ona heç ne demedim, deye bilmedim, o uşaqını ölü bilirdi... Men indi ne o uşaqın, nede kiçik xanımın harda olduĝunu bilmirem. Vicdan ezabından geceler yata bilmirem...
Çox kederlenmişdim, bu qadına yazıĝım gelirdi kim bilir nece ezab çekmişdir. Göz yaşlarını sildi... Onun neler çekdiyini bilmirdim, onu günahlandırmaqa haqqım yox idi... O mene öz qapısını açmışdı.. Öz yemeyini evinin istisini menimle bölüşmüşdü... Men hansı haqla onu günahlandıra bilerdim.. Bunu etmek ikdidarında bele deyildim. Bu ehvalat mene çox tesir etmişdi...

Qapıdan çıxarken
-Sen tez