kimi otaqda var-gel edirdi... Bir an dayanıb qarşımdakı stula oturdu...
-Sen cebhede ne edeceksen?! -esebi sifetinde istehza dolu bir tebessüm yarandı- Sen heç güzgünde özüne baxmısan??
Susurdum bilirdim ki ne demek isteyir...
-Lenet olsun sen qadınsan, men seni o qeder kişinin içine... Cebheye gönderim??? Sen deli olmusan... Lenet olsun bunu menden nece isteye bilirsen...
-Sen göndermesen, men bir yolunu tapıb gedeceyem... Men onsuzda ölürem... Burda oturub ölüm meleyini gözlemeye sebrim catır. Buna döze bilmirem...
Heç gözlemeden çox helim, keder dolu bir sesle...
-Sen mene ezab verirsen! Bunu niye edirsen axı? Ezab çekdiyini görürem... Axı mende insanam... Senin heyatın menim üçün deyerlidir...
Yandırdıĝı sigaretin tüstüsünden gözlerini göre bilmedim.. Bu an qapı döyüldü... Iceri giren esker..
-Yoldaş kapitan, Herbi Sovet üzvü sizi gözleyir...
Ayaĝa qalxdı masanın üstündeki kaĝızları götürdü..
-Burda gözle, hec yere getme...
Deyib otaqdan çıxdı...
Men çox pis insanam öz hisslerime o qeder qapanmışdım ki, başqalarının hisslerini düşünmürdüm... Men bura nahaq geldim..
Bilmirem niye men ondan evvel mece yaşadıqımı unudmuşdum.. Bilmirem ne qeder bu veziyyette oturub sarı renge boyanmış divara baxdım, dalĝın baxışlarımı bu divardan ayıra bilmirdim... Heç cür o an ne düşündüyümü xatırlaya bilmirem.. Men bu qerara çoxdan gelmişdim. Cebheye gedmek fikri.. Nece gelmişdi aĝlıma onu xatırlamırdım, amma fikrim qeti idi, gedecekdim burdan...
Qapı açıldı içeri telesik girdi..
-Gel gedek... -dedi men ayaĝa qalxdım- men telesirem, sen mene bir hefte vaxt ver, amma söz ver menden xebersiz heç bir delilik etmeyeceksen?!
-Sen mene kömek dedeceksen?
-Elimden geleni edeceyem..
Qapıdan çıxdıq,
-Menim bezi işlerim var telesmeliyem... Menden xeber gözle...
-Saĝ ol Valodiya...
Dedim dehlizin sonunda toplaşan adamların yanından keçerken bir ad diqqetimi çekdi..
-Yoldaş Sergey Afanasyeviç bu mesele haqqında ne düşünürsünüz?!
Bu adı hardan tanıyıram...