var...
Dedim... Eseble zerfi mene geri uzattı..
-Sehere qeder gözle apararam..
Dedi... Kresloda eyleşdi...

Seher açılmaq bilmirdi.. Fikrimi heç cür bir yere toplaya bilmirdim.. Ìkimizde susurduq..
Men bu vaxt bura niye geldim axı? Bilmirem.. Amma evde qalsaydım mütleq deli olacaqdım. Menim unuttuĝum bir şey de vardı... Bu gün könüllü olaraq cebheye teyinat almışdım.. Cemi iki gün sonra getmeli idim..
Yox bele olmaz! Gözlerimi yuma bilmirdim.. Menden iki addım aralı kresloda oturan Vladimir diqqetimi çekdi.. O menden heç ne soruşmadı... Bütün gün işde olan, yaralandıqı üçün bir ildir cebheden uzaq qalan, bu insanı şirin yuxusundan ayırmaqla men günah etmişdim... Oturduĝu yerde yorĝunluqdan yuxuya teslim olmuşdu.
Mene qarşı hemişe mehriban olan bu insan... Bir alman zabitini sevdiyimi bildiyi halda yenede menden üz çevirmemişdi... Öz yaxın dostum Olyanın gözlerinde gördüyũm qezebi onun gözlerinde heç vaxt görmedim.. Men ise ona hemişe problem yaratmışam, qelbini qırmışam. Buna haqqım yox idi.. Indinin özünde bele men onu hörmet ve sevgi ile xatırlayıram..
Bilmirem niye onun qarşısında özümü günahkar hiss edirdim.
Ciddi esebi göründüyünün eksine bir usaq kimi mesum üreyi vardı. Men bunu çoxdan görmüşdüm... O sevgiye layiq mükemmel insan idi... Amma ne edim, men ona dosttan artıq gözle baxa bilmirdim.. Men onu qardaş kimi sevirdim.. Bax ele buna göre de getmek isteyirdim buralardan. Heç kimin sevgisine layiq hiss etmirdim özümü helede Valodya kimi bir insanın sevgisine..
Ayaĝa qalxıb penceyini onun üstüne örtdüm... Yene hemin yerimde oturub fikire gettim.. Bir an daldıĝım yuxudan oyanarken, papaqını başına qoyurdu.. Ayaĝa qalxdım, çox soyuq terzde..
-Men evvel qerargaha melumat vermeliyem... Gedek..
Dedi birlikde evden çıxdıq.. O tek yaşayırdı, valdeynleri leninqradda idi, bunu o çoxdan demişdi... Onun hedsiz seliqeli evi insana xoş tesir baĝışlayırdı.. Maşını qerargah halına salınmış evveler otel olan hündũr binanın qarşısında saxlayan vaxt,