n halda maşını idare eden Vladimire baxdım bir kelime çıxdı dodaqlarımdan...
-Baĝışla meni...
-Niye.. Meni sevmediyin üçün?
-Men seni sevirem.. Sen menim dostumsan... Hemişe yanımda ol isteyirem.. Amma toxunma, üreyime toxunma... O menim deyil... Emanetimdir... Men senin dostluĝunu dünyada başqa heç neye deyişmerem..
-Meselede bundadır... Sen ondan başqasını seve bilmezsen. Mende senden başqasını... -gözlerindeki keder dolu baxışlara zidd olan bir tebessümle- Biz onu taparıq.. Sen axı menim dostumsan... Elbette bu o demek deyil ki, men onu yaxşıca ezişdirmeyeceyemm... Seni menden almaq ele bele olmayacaq..
Bezi insanlar evez olunmazdır Dostlar kimi...

Elimde "demir xaç" sobanın yanında oturub islaq ayaqlarımı soyuqdan donmuş ellerimi isiderken... Derin düşüncelere dalmışdım.. Bilmirdim onu tapsam ne olacaq... Belkede indi o çox yaxında bir yerdedir...
Men bilirdim ki, o menim taleyindir.. Bir gün Tanrı bizi yene görüşdürecekdir. Onu tapmadan ölmeyeceyime and içmişdim...
Bu kiçik qazma çox isti olurdu.. Qefil qapını açıb içeei giren Savalyev...
-Hekim yaralılar var...
Dedi... Tez çantamı götürüb ilk yardım menteqesine qaçdım..
Buraya geldiyim günden buraya heyat mene ferqli menzereler gösterirdi.. Burda çox ferqli başqa başqa heyatlar menim elimde idi... Müharibe heçde göründüyü qeder asan deyildi..
Yaralı bir mayorun dediyi sözler helede qulaqlarımda idi...
-Men her defe bir neferi öldürende evinden bir addım daha uzaqlaşıram....Müharibe... Ne qeder asan söylenen bir söz, belkede çox adam bilmir bu sözün içinde ne qeder dehşetler gizlenir.. Filimlerde belke de hevesle izlediyiniz müharibe sehneleri... Yaxşı deyin görüm, heç mermi yarası almış insan görmüsünüz? Yeqin ki, filmlerde kesilmiş her hansı bir beden üzvünü öz elinde aparan esker görmüsünüz... Bu sehnelerde dehşete gelmemek üçün belkede çoxunuz üzünüzü yana çevirmisiniz... Ya bunları yaşayan insanlar?!
Bezen yarasını özü sarımaqa mecbur olan, narkoz olmadan emeliyyat olmaqa, derman