b eziyyet üçün tarix utanc duymalı idi...
-Ayaĝınızı uzadın men baxım...
Elimdeki merhemi onun ayaq barmaqına vurarken utandı sanki...
-Baĝışlayın hekim sizede eziyyet verirem.
Gülümsedim onun islaq corabını isti peçe yaxın qoyaraq...
-Ne danışırsınız yoldaş komissar... Bu menim işimdir, buna göre buraya gelmişem.. Uzadın ayaqınıza biraz isti olsun...
Dedim peçe bir nece odun attım... Ona baxanda böyük keder duyurdum. Yaşı 30-u keçmiş bu adam, özünü oda köze vurur her defe neçe neçe adamı xilas edirdi... Ezab çeken bu insanlara qarşı heç cür laqeyd ola bilmirdim..
-Sen hekimsen, üstelik qadınsan, onuda deyim ki, çox yaxşı hekimsen başqa rahat bir xestexanada işlemek yerine bura gelmisen, özüde könüllü. Bunu heç kim etmezdi...
-Bunu eden... Hetta bundan qat qat artıqını eden çox adam var... Men onların içinde bir zerre be deyilem.
-Burda neçe neçe insanı xilas etmisen... Öz deyerini kiçildirsen...
Derin bir nefes aldım..
-Göresen bütün bunlar ne vaxt bitecek?!
-Biz berlinde bade qaldıranda.
Dedi, dalĝın bir baxışla ona baxdım, Mende bilirdim müharibe yalnız almaniya tamam teslim olduqdan sonra bitecek... Amma bu dehşetler yox! O yenede davam edecek, daha neçe neçe insanın heyatını mehv edecek... Yene qan axacaq.. Mesum günahsız insan qanı...
Sokolovun sesi meni fikirlerden ayırdı...
-Az qalsın unutmuşdum. Sene Srovtsev den mektub var.. -kiçik zerfi mene uzattı- buyur al.
Dedi, aldıĝım zerfe qısa bir nezer salıb cibime qoydum... Bilmirem niye Sokolovun mektubu uzadarken qeribe baxışları meni narahat etti.
-Teşekkür edirem...
Deye bilmişdim.. Ìstemirdim sehv başa düşsün..
-Biz onunla Luqa yaxınlarında olan döyüşlerde tanış olmuşuq. Çox yaxşı oĝlandı, qoçaqdı, amma düzünü desek eseblerini cilovlaya bilmir. Esl delidir...
-Bilirem elddirki var. Eseb barede problemleri var, amma yaxşı insan ve yaxşı dostdur..
Dost sözünü xüsusi vurĝulamışdım. Men bu barede danışmaq istemirdim. Esline qalsa men sakitlik.. Teklik isteyirdim.. Amma insanlardan