s etdirir...
-Danışmaq isteseniz men sizi dinleyirem...
Derin nefes aldı, bir an kibritin alovu etrafa xefif işıq saldı...
-Bir heftelik icazem vardı, menim iki qızım birde oĝlum vardı, evime gelende evim yox idi.. Mermi düşmüşdü, arvadım ve oĝlum ölmüşdü, qızlarımı ise uşaq evlerinden birine vermişdiler, amma men ora gedende uşqa evini şeherden köçürmüşdüler. Ìndi onların harda olduĝunu bilmirem...
Bilmirem niye iki ay idi bu insanların derdlerini görüb eşittikce öz derdime aĝlamaqa utanırdım. Göz yaşlarımı ona göstermrk istemedim, titrek sesle..
-Ümüd edirem tezlikle birlikde olarsınız...
Dedim... Men bilirdim atasız anasız olmaq ne demekdir.. Soyuq yataĝa girerken kiçik beyninle tek olduĝunu anlamaq.
Xefif içden bir tebessümle.
-Mende -dedi- mende ümüd edirem...

Özüme çox qezeblenirdim.. Iki il ne qeder insanı xilas ede bilecekken qorxaqlıq etmişdim. Insan heyatı bu qeder ucuz olmamalı idi.. Armin de bunu isterdi. Menim insanlara kömek etmeyimi..
Men bura gelerken ölmek idi hedefim... Indi ise yaşamaq yaşatmaq isteyirdim.. Ìndi anlamışdım sevgi uĝruna ölmekden daha çox uĝruna yaşamaq demek idi...


Ìndi menim heyatım çok sakit olsada görüb yaşadıqlarımdan sonra.. Burda... Bu kiçik evde geceleri bezen kabus görürmüş kimi xatırlayırdım olanları... Bütün keçmişi bu qara üzlü defterin içinde qoymaq isterdim...

-Hekim sizi qerargaha çaĝırırlar...
Bu sözler meni tecüblendirmişdi. Meni heç vaxt qerargaha çaĝırmamışdılar, hekim idim ne işim vardı qerargahda?... Heç bir şey demeden çantamı götürüb palçıq yolla qerargaha yollanamışdım. Ìçerden gelen sesler meni qorxutmuşdu. Ne etmişdim ki, men niye çaĝırırdılar. Qapını açıb içeri giren esker iki deqiqe sonra çıxıb meni çaĝırdı. Bu qeder zaman sonra Vladimiri göreceyimi düşünmürdüm.
-Budur hekim de geldi..
Ìçerde toplaşmış insanlara teccüble baxırdım.
-Bu kiçik sıyrıq üçün hekim çaĝırmısınız?
Deyen, yaşı 70-i keçmiş amma yaşından cavan görünen adam mene çox tanış gelmişdi, bu üzü hardasa