meni...
-Hardasan bilmirsen narahat oluram..
-Ìşim vardı bir tanışı görmeye gedmişdim..
Bilmirem onlardan ikinci defe ayrılmaqa döze bilecekdim.. Bu iki ilde onlara çox ezab vermişdim. Menim veziyyetime göre çox narahat olurdular. Onları incidmeye haqqım yox idi, amma burda qalaraq onlara daha artıq ezab vermek istemirdim. Belkede yene savaşın içinde olmaq mene düşünmeye imkan vermeyecek..
Yox niye axı yalan deyirem... Menim meqsedim başqa idi, ölmeye gedirdim..
Pencerenin qarşısına qoylmuş masanın arxasında oturub onun resmind baxırdım, bunu özüm çekmişdim.. Mene onu xatırlamaqa resim lazım deyildi, onu yada salmaq üçün gözlerimi yummaqım kifayet idi.
Çox yaxınımda bir ses...
-Qızım niye cavab vermirsen...
-Heç fikire getmişdim ana!
Göz yaşlarımı gizleyib gülümsemeye çalışdım..
-Senin bir problemin var ve mene demirsen! Bilmirem seni inciden nedir amma istediyin vaxt menimle danışa bilersen... Axı men senin ananam...
Başımı onun dizleri üste qoydum..
-Men yaxşı olacaĝam sen narahat olma menimcün.. Siz birde derd çekmeyeceksiniz...

Iki gün sonra şam yemeyi vaxtı süfre arxasında oturarken qapı döyüldü..
Anam qapını açdı çox tanış ses..
-Axşamınız xeyir... Men Nikita Nikolayevna ile görüşe bilerem mi?
-Buyur içeri oĝlum..
Ayaĝa qalxdım.
-Xoş gelmisen Valodya... Tanış ol, anam Anna Nikolayevna... Atam Andrey Nikolayevic.. Buda kapitan Vladimir Srovtsev.. -elbette anamın baxışları diqqetimi çekti elave ettim- Vladimir menim xestem olub 41-ci ilde...
-Baĝışlayın narahat ettim... Men sizin qızınızla bir mesele haqqında danışmalıyam...
Onun bu qeder tez gele bileceyini gözlemirdim.. Aradan cemi iki gün keçmişdi... Otaga keçdik... Anamın üzündeki tebessüm den anlamışdım ne düşünür.. Amma o ne bilsin men neler yaşayıram. Onlar heç bir şey bilmirdiler... Niye en yaxın dostum Olya ile, ve mene illerce emek veren Osmin ile görüşmek istemediyimi de bilmirdiler...
-Eyleş..
Deyib ona stulu gösterdim, yataĝımın kenarına oturdum..
-Men her şeyi teşkil

<< 1 ... 51 52 [53] 54 55 ... 67 >>

_Subhan [OFF] (30.06.2016 / 19:25)