etmişem. Ìkì gün sonra teyinatla gedirsen... Orda seni Sokolov familiyalı komissar qarşılayacaq, ona etibar ede bilersen, o menim döyüş yoldaşım olub, o seni qoruyacaq, danışmışam onunlq...
-Çox saĝ ol,
Başını aşaĝı salıb soruşdu..
-Bes onlar?... Ailen bilir gedeceyini...
-Yox.
-Nece onlardan xebersiz gedeceksen..
-Bilseler razı olmayacaqlar bele yaxşıdır.. Men onlar üçün yükem... Onları bu yükden azad etmeliyem..
-Sen öz deyerini bilmirsen, seni nece sevdiklerini...
-Men bunlara layiq deyilem..
Masanın üstündeki kitaba baxdı.
-Ne oxuyursan?... Senin oxuduĝun kitabları helede xatırlayıram...
-Bilmirem, çoxdandır oxumuram, oxuduĝum yalnız bir şey var.. O sadece mene aiddir..
-Bes bu kimdir?
Deyib teccüble defterdeki resmi gösterdi... Derin nefes aldım çox qısa..
-Odur...
Dedim.
-Men bu oĝlanı görmüşem...
Bu sözle ne eşittiyimi tam anlamadım..
-Sen onu göre bilmezsen... Onu 41-ci ilde öldürdüler..
-Men yanılmıram bu oĝlan idi.. Elbette paltarı kendçi paltarına benzeyirdi.. Men eminem benzetmemişem bu o oĝlandır... Men onu altı ay evvel görmüşem..

Bir saat men yalnız bunu fikirleşirdim.. Aĝlımda yalnız bir şey dolanırdı "Ya o saĝdırsa... Yoox o heç vaxt meni bele qoymazdı, yaşasaydı mütleq gelerdi... Valodya yeqin onu kimese benzetmişdi" divanda oturub dizlerimi qucaqlamışdım, pencereden görünen qaralıq semaya baxırdım. Men bu dünyada yaşamırdım, menim öz dünyam vardı... Xeyallar ile yaşayırdım.. Xatireler ile...
Ìndi ise kiçik bir ümüd işıqı yaxalamışdım... Ìki il sonra Vladimirin sözleri meni ümüd etmeye vadar etmişdi... Men ümüdlerimin yersiz olduĝunu bilirdim. Amma qarşısını ala bilmirdim.. Dua edirdim.. Vladimir haqlı olsun deye... Bu vaxt döyülen qapı meni xeyal aleminden ayırdı...
-Baĝışlayın Nikita Nikolayevna burda yaşayır... Men ona birşey çatdırmalıyam...
-Verin mene.. Men atasıyam..
-Şexsen özüne vermeliyem...
Ayaĝa qalxıb qapıya yaxınlaşan an meni ne gözlediyini bilmirdim..
Yaşı 17 den yuxarı olmayan bir oĝlan bükülü bir

<< 1 ... 52 53 [54] 55 56 ... 67 >>

_Subhan [OFF] (30.06.2016 / 19:25)