tanış olduğumuz gün yadındadı elə həyəcanlı gərgin idim ki şəkər, deyəcykən duz çıxdı ağzımdan. Sən və hərkəs mənə baxarkən dəyişməyə o qədər utandımki, yalanla davam etdim. Bu yalan bizim gorüşməymizin təməli olacağı hec ağlıma gəlməmişdi.Sənə həqiqəti anlatmağı dəfələrlə düşündüm, amma hər dəfəsində qorxdum deyə bilmədim.İndi ölürəm, qorxmağa hec bir səbəb yoxdu, həqiqəti deyim. Mən duzlu qəhvə sevmirdim! o qəribə və rəzil bir dad: Amma səni tanıdığım andan bəri rəzil qəhvəyi içdim həmdə zərrə peşimanlıq hiss etmədən. Səninlə olmaq həyatımın ən böyük xoşbəxtliyi idi, və mən bu xoşbəxtliyimi bu duzlu qəhvəyə borcluydum.Dünyaya bir daha gəlsəm, hər şeyi yenidən yaşamaq, səni yenidən tanımaq və bütün həyatımı yenidən səninlə kecirmək istəyərəm, ikinci bir həyat boyu, daha duzlu qəhvə içmək məcburiyyətində qalsamda... Yaşlı qadının göz yaşları məktubu islatmışdı... Sözü açıldığında bir gün biri qadına duzlu qəhvə necə olur? deyə soruşur... Qadının gözləri dolur ve çox dadlı...!